Στην ΑΕΚ υπάρχουν περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που μπορούν να μπουν στην ίδια συζήτηση μόνο επιφανειακά. Ο Νίκλας Ελίασον και ο Ρόμπερτ Λιούμπισιτς είναι δύο τέτοιες περιπτώσεις. Αμφότεροι βρίσκονται σήμερα σε μία φάση όπου το μέλλον τους στην ομάδα δεν μοιάζει απολύτως κλειδωμένο. Αμφότεροι έχουν μπει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη βιτρίνα. Όμως η διαφορά τους είναι τεράστια και αφορά κάτι πολύ απλό: ο ένας πρόλαβε να προσφέρει πολλά στην ΑΕΚ, ο άλλος δεν κατάφερε ποτέ να αποδείξει πραγματικά ότι κολλάει σε αυτήν.
Ο Ελίασον ήρθε στην Ένωση χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ήρθε από τη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας, σε μία μεταγραφή που δεν προκάλεσε μεγάλο θόρυβο, αλλά αποδείχθηκε ουσιαστική. Με τον χρόνο, έγινε ένας παίκτης που έδωσε πράγματα. Έδωσε ενέργεια, πλάτος, δημιουργία, κρίσιμα γκολ, πολλές ασίστ και στιγμές που μέτρησαν. Δεν ήταν απλώς ένας χρήσιμος εξτρέμ του ροτέισον. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που σε αρκετά διαστήματα ανέβασε την ΑΕΚ δημιουργικά και έφτασε μέσα από την παρουσία του στην Ελλάδα να επιστρέψει στην εθνική Σουηδίας. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Φυσικά, ούτε ο Ελίασον είχε μόνο ανοδική πορεία. Υπήρξαν διαστήματα που έπεσε, που δεν είχε την ίδια ένταση, που δεν μπορούσε να κάνει τη διαφορά με την ίδια συνέπεια. Ίσως το μυαλό του, ορισμένες φορές, να ταξίδευε προς τη Βραζιλία. Όμως η συνολική του παρουσία στην ΑΕΚ έχει αποτύπωμα. Έχει συγκεκριμένη προσφορά. Έχει βραδιές που μπορείς να θυμηθείς. Έχει συμμετοχή σε επιτυχίες, σε αποτελέσματα, σε αγωνιστικές λύσεις.
Με τον Λιούμπισιτς η ιστορία είναι διαφορετική. Η ΑΕΚ πλήρωσε πολλά για να τον αποκτήσει και φυσιολογικά οι προσδοκίες ήταν υψηλές. Δεν ήρθε ως στοίχημα χαμηλού ρίσκου, αλλά ως μία ακριβή επένδυση που υποτίθεται πως θα έδινε ποιότητα, ένταση και λύσεις στη μεσαία γραμμή. Παρ’ όλα αυτά, ουδέποτε κατάφερε να πείσει σε βάθος χρόνου ότι ταιριάζει πραγματικά. Είχε ένα καλό διάστημα, ειδικά με τον Νίκολιτς, όπου φάνηκε πως ίσως βρει ρόλο και πατήματα. Όμως και πάλι η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Έπεσε πολύ και δεν μπόρεσε να χτίσει πάνω σε εκείνο το διάστημα.
Αυτό είναι και το βασικό σημείο. Δεν είναι ίδιο να συζητάς την πιθανή αποχώρηση ενός παίκτη που πρόσφερε και έκανε τον κύκλο του, με την πιθανή αποχώρηση ενός παίκτη που δεν δικαίωσε ποτέ την επένδυση. Ο Ελίασον μπορεί να φύγει έχοντας αφήσει κάτι πίσω του. Ο Λιούμπισιτς, αν φύγει, θα φύγει περισσότερο ως μία υπόθεση που δεν βγήκε.
Και στην ΑΕΚ αυτές οι διαφορές έχουν σημασία. Γιατί άλλο να πουλάς έναν αίκτη που ανέβηκε μέσα από την ομάδα και άλλο να προσπαθείς να διαχειριστείς μία ακριβή μεταγραφή που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες.
