Μπασκετικός δεν ήμουνα ποτέ. Μ’ αρέσει να το παρακολουθώ και να πηγαίνω γήπεδο για να παρακολουθώ την ΑΕΚ. Φέτος είχα πάει στη Βαρκελώνη για το Final 4, έχω πάει στην επαρχία για να δω τη «Βασίλισσα», έχω ταξιδέψει για να είμαι δίπλα στην ομάδα. Ουδέποτε υπήρξα ειδήμων του μπάσκετ. Ποτέ μου δεν θα το παίξω ξερόλας. Αλλά μπορώ να κρίνω τα βασικά. Και κυρίως συμπεριφορές. Όπως αυτή του Γιαννούλη Λαρεντζάκη, που ουσιαστικά έπαιξε ρόλο προκειμένου ο κόσμος της ΑΕΚ να τον… αντιπαθήσει.
Μην γελιόμαστε και μην κοροϊδευόμαστε. Μην κάνουμε σαν να μην υπάρχει θέμα. Μην λέμε ψέματα στους εαυτούς μας και μεταξύ μας. Πολύ ορθώς ρωτήθηκε ο Λαρεντζάκης για τον κόσμο της ΑΕΚ και τον τρόπο που (δεν) τον υποδέχθηκε. Ο «Λάρυ» είχε κάνει μία πολύ λάθος κίνηση πέρσι στη Sunel Arena. Μάλιστα, ήμουν «παρών» σ’ εκείνο το παιχνίδι και η πρόκλησή του με άφησε οριακά… άφωνο.
Μιλάμε για έναν παίκτη, που μέσω της ΑΕΚ, έφθασε να αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο. Να κατακτά τίτλους, να είναι μέλος της ομάδας που κατέκτησε το BCL και γίνεται μέρος της ιστορίας. Ότι μπορεί να είχε θέμα με έναν άνθρωπο από την ΑΕΚ, αυτό δεν πάει να πει πως πρέπει να μεταβιβάζει τα νεύρα του και προς τον υπόλοιπο κόσμο και, κυρίως, προς τους φιλάθλους της «Ένωσης».
Στον επαγγελματικό αθλητισμό, ελάχιστοι είναι οι ρομαντικοί. Οι Μανταλικοί. Οι άνθρωποι που πραγματικά δένονται με έναν σύλλογο και μένουν μέχρι το τέλος της αθλητικής τους καριέρας. Ο κόσμος το έχει αντιληφθεί πλήρως και δεν το απαιτεί από κανέναν αθλητή. Αυτό, όμως, που απαιτεί είναι ο σεβασμός. Είτε πρόκειται για κάποιον παίκτη της ομάδας του, είτε πρόκειται για έναν αθλητή της αντιπάλου ομάδας.
Είναι δύσκολο να βγαίνεις σε μια κάμερα μπροστά και ουσιαστικά να απολογείσαι. Δεν μπορεί να αγνοηθεί αυτό. Να ζητάς συγγνώμη για μία κίνησή σου και να ζητάς συγχώρεση από τον κόσμο. Ουδείς το πράττει αυτό εάν δεν το πιστεύει. Αλλά φθάνει; Γιατί όταν πληγώνεις, με μία σου χειρονομία, τον κόσμο μιας ομάδας που έπαιξες και κέρδισες πράγματα, θέλει κόπο, ιδρώτα και πράξεις για να το γυρίσεις.
