Λάθη, λάθη και ξανά λάθη. Η ΑΕΚ στην Τρίπολη παρουσίασε ένα πρόσωπο εντελώς διαφορετικό από εκείνο που είχε δείξει λίγες ημέρες νωρίτερα απέναντι στη ΛΑΣΚ. Εκεί όπου είχε αγγίξει το τέλειο παιχνίδι, απέναντι στον Αστέρα AKTOR έγινε ξανά ευάλωτη, πρόχειρη και κυρίως αυτοκαταστροφική.
Το λάθος του Μουκουντί έφερε την ισοφάριση, όμως δεν ήταν το μοναδικό. Ο Μαρίν, σε πολύ κακή βραδιά, ο Μάγερ, ο Αριάνγκα και συνολικά αρκετοί παίκτες της ΑΕΚ υπέπεσαν σε εύκολα λάθη, δίνοντας συνεχώς δικαιώματα στον αντίπαλο. Η Ένωση δεν μπόρεσε ποτέ να συνέλθει πραγματικά από το 1-1 και, όταν βρήκε τις στιγμές για να ξαναπάρει το προβάδισμα, δεν τις εκμεταλλεύτηκε. Ο Γιόβιτς είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες, ο Μαρίν δεν αξιοποίησε ούτε το έμμεσο και το παιχνίδι έμεινε εκεί.
Κάπου εδώ αρχίζει να δημιουργείται ένα πραγματικό ερωτηματικό. Για δεύτερη φορά μέσα στη σεζόν, η ΑΕΚ προέρχεται από μεγάλη ευρωπαϊκή νίκη και αμέσως μετά αφήνει βαθμούς στην Ελλάδα. Μετά το 4-0 επί της Λέφσκι ακολούθησε το 1-1 με την Κηφισιά στη Λεωφόρο. Μετά τη νίκη επί της ΛΑΣΚ, ήρθε νέο 1-1, αυτή τη φορά στην Τρίπολη.
Κοινός παρονομαστής; Η διαχείριση. Και στα δύο παιχνίδια ο Μάρκο Νίκολιτς επέλεξε περιορισμένο ροτέισον. Δεν άνοιξε σημαντικά το rotation, δεν φρέσκαρε όσο ίσως θα έπρεπε την ομάδα και τελικά η ΑΕΚ έδειξε να χάνει σε ένταση, καθαρό μυαλό και συγκέντρωση. Υπάρχει όμως και ένα ακόμη στοιχείο που κάνει τη φετινή εικόνα ακόμη πιο παράδοξη.
Την περασμένη σεζόν, σε οκτώ παιχνίδια του πρώτου γύρου σε όλες τις διοργανώσεις, η ΑΕΚ είχε πάρει οκτώ νίκες με 1-0. Απέναντι σε Αστέρα, Λεβαδειακό, Βόλο, Ηλιούπολη, Παναιτωλικό, ΟΦΗ, Άρη και Φιορεντίνα κατάφερε να προστατεύσει το προβάδισμά της, ακόμη κι όταν δεν εντυπωσίαζε. Δεν έπαιζε πάντα καλά. Δεν καθάριζε πάντα τα παιχνίδια. Όμως τα κέρδιζε.
Φέτος, απέναντι σε Κηφισιά και Αστέρα, η ΑΕΚ προηγήθηκε και στις δύο περιπτώσεις. Και στις δύο, όμως, απέτυχε να κρατήσει το αποτέλεσμα. Τέσσερις βαθμοί χάθηκαν με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς σύμπτωση.
Ο Νίκολιτς έχει λόγους να προβληματίζεται, αλλά η ευθύνη δεν σταματά στον προπονητή. Οι παίκτες πρέπει να αντιληφθούν ότι τα εγχώρια παιχνίδια δεν κερδίζονται από μόνα τους. Η ποιότητα υπάρχει, οι δυνατότητες επίσης. Αυτό που λείπει είναι η ίδια ένταση και η ίδια σοβαρότητα που εμφανίζεται στα ευρωπαϊκά βράδια. Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα πρωταθλήματα δεν κρίνονται μόνο στα μεγάλα ματς. Κρίνονται κυρίως στα παιχνίδια που… πρέπει απλώς να τα κερδίσεις.
