Η πρεμιέρα του πρωταθλήματος απέναντι στον Ηρακλή έδωσε στον Μάρκο Νίκολιτς αρκετούς λόγους για να χαμογελά. Η ΑΕΚ παρουσίασε στο γήπεδο πολλά από τα στοιχεία που ζητά ο Σέρβος τεχνικός: ένταση, πίεση, ταχύτητα στην κυκλοφορία και διάθεση να επιβάλει τον ρυθμό της από νωρίς. Και όλα αυτά σε ένα παιχνίδι στο οποίο υπήρξε και ένα μικρό ροτέισον, με το βλέμμα φυσικά στραμμένο στην κρίσιμη αναμέτρηση με τη Λέφσκι.
Ένα από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν ήταν αναμφίβολα ο Βιτάλις. Μπορεί να μην έχει ακόμη τις παραστάσεις και τις εμπειρίες άλλων ποδοσφαιριστών του ρόστερ, όμως δείχνει ήδη ότι η ΑΕΚ έχει στα χέρια της έναν μέσο με ποιότητα, ένταση και δυνατότητα να εξελιχθεί σε σημαντικό κομμάτι του άξονα.
Δίπλα στον Μαρίν μπορεί να δημιουργηθεί ένα πολύ ενδιαφέρον δίδυμο. Το ζητούμενο είναι να αποκτήσουν χημεία και αυτοματισμούς. Να γνωρίζει ο ένας πότε θα πάρει μέτρα στο γήπεδο και ο άλλος πότε πρέπει να παραμείνει πίσω για να διατηρηθεί η ισορροπία. Αν αυτό το κομμάτι δουλευτεί σωστά, η ΑΕΚ μπορεί να αποκτήσει έναν ιδιαίτερα ισχυρό κορμό στη μεσαία γραμμή.
Τα περισσότερα χαμόγελα, πάντως, ήρθαν από την επίθεση. Λούκα Γιόβιτς και Μπάρναμπας Βάργκα βρήκαν δίχτυα, με τον Σέρβο να σκοράρει δύο φορές και τον Ούγγρο να προσθέτει ακόμη ένα γκολ. Και οι δύο είχαν ανάγκη αυτή την εμφάνιση, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.
Ο Γιόβιτς έδειχνε το προηγούμενο διάστημα να κουβαλά μία μικρή αγωνιστική «θολούρα». Αυτό φάνηκε ακόμη και στο παιχνίδι με τη Λέφσκι. Μετά τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία, από τη σέντρα του Μάγερ και το άγγιγμα του Μουκουντί, έδειξε να χάνει την ηρεμία του. Τα νεύρα του ήταν εμφανή και η απογοήτευση δεν τον βοηθούσε να καθαρίσει το μυαλό του.
Κόντρα στον Ηρακλή, όμως, όλα άλλαξαν. Δύο καθαρόαιμα σεντερφορίσια γκολ, ένα με το πόδι και ένα με το κεφάλι, ήταν ίσως ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Ο Γιόβιτς δεν χρειάζεται να αποδείξει ποιος είναι ούτε τι ποιότητα διαθέτει. Χρειάζεται, όμως, γκολ. Για την αυτοπεποίθησή του, για την ηρεμία του και για να αρχίσει να αισθάνεται ότι γίνεται πραγματικά μέρος της νέας ΑΕΚ.
Το ίδιο σημαντικό ήταν το γκολ και για τον Βάργκα. Ο Ούγγρος θέλει να αφήσει πίσω του όσα συνέβησαν στο Σούπερ Καπ και ήδη από το παιχνίδι με τον ΟΦΗ είχε δείξει ότι ανεβάζει στροφές. Απέναντι στον Ηρακλή επιβεβαίωσε ότι μπαίνει σταδιακά σε καλύτερο ρυθμό και πως είναι έτοιμος να διεκδικήσει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά για τον Νίκολιτς, υπάρχει και ο Ζίνι. Ο Ανγκολέζος βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση. Το έχουμε σημειώσει ξανά: αυτή μπορεί να είναι η χρονιά της πραγματικής εκτόξευσής του. Μπήκε στο παιχνίδι, πίεσε, πάλεψε και βρήκε το γκολ με μία φάση που αποτύπωσε ακριβώς την ενέργεια και την αποφασιστικότητα που κουβαλά αυτή την περίοδο. Και πλέον δηλώνει ξεκάθαρα παρών.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και ο μεγάλος, ευχάριστος «πονοκέφαλος» του Νίκολιτς. Για κάθε προπονητή είναι ευλογία να διαθέτει Γιόβιτς, Βάργκα και Ζίνι σε καλή κατάσταση. Είναι όμως ταυτόχρονα και μία δύσκολη εξίσωση. Σε ένα σχήμα με δύο επιθετικούς, κάποιος από τους τρεις θα πρέπει να μείνει εκτός ενδεκάδας.
Ο Νίκολιτς έχει προσπαθήσει με διαφορετικούς συνδυασμούς να τους χωρέσει και να τους αξιοποιήσει όλους, όμως πρακτικά αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει συνεχώς. Κάθε παιχνίδι θα απαιτεί επιλογές. Και όσο οι τρεις συνεχίζουν να σκοράρουν και να διεκδικούν θέση, τόσο πιο δύσκολες θα γίνονται αυτές οι αποφάσεις.
Η ΑΕΚ, λοιπόν, έφυγε από την πρεμιέρα με πολλά κέρδη. Ο άξονας δείχνει να αποκτά βάθος και ποιότητα, οι επιθετικοί βρίσκουν δίχτυα και ο ανταγωνισμός ανεβαίνει. Ο Νίκολιτς χαμογελά. Ίσως λίγο… νευρικά. Γιατί απέναντι στη Λέφσκι θα πρέπει να αποφασίσει ποιο δίδυμο θα πάρει τη φανέλα του βασικού. Και αυτή θα είναι η πρώτη πραγματικά μεγάλη δοκιμασία στις νέες ισορροπίες της επίθεσης της ΑΕΚ.
