Διάβαζα χθες πως η ΑΕΚ φέτος έχει μαζέψει περισσότερους βαθμούς στο πρώτο γύρο, από την 2019-2020, που το πρωτάθλημα πήρε την συγκεκριμένη μορφή και με τον συγκεκριμένο αριθμό αγωνιστικών. Περισσότερους ακόμα και από την σεζόν που κατέκτησε το νταμπλ, στην οποία παρεμπιπτόντως ούτε και τότε ήταν στην πρώτη θέση στα μισά της διαδρομής.
Αν με ρωτάτε, μόνο εκείνοι οι δυο χαμένοι βαθμοί με την Λάρισα, είναι αυτοί που η ΑΕΚ πρέπει να «κλαίει» από τις απώλειες που είχε στον πρώτο γύρο. Διότι τα ντέρμπι είναι ντέρμπι και μπορεί να έρθει οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Άλλωστε τότε το ζήτημα δεν ήταν τόσο οι ήττες, όσο η αγωνιστική εικόνα που είχε η ΑΕΚ, στο κακό αγωνιστικό της φεγγάρι.
Η ουσία είναι πως η ΑΕΚ για πρώτη φορά, σ’ αυτή την μορφή του πρωταθλήματος, μάζεψε τόσους πολλούς βαθμούς στον πρώτο γύρο. Όπως επίσης και το περασμένο καλοκαίρι, η ΑΕΚ πέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία της, μέσα από μια διαδικασία τριών προκριματικών γύρων. Όπως επίσης και πριν από δυο εβδομάδες, η ΑΕΚ κέρδισε, επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία της, μέσα στην Ιταλία.
Αυτό όλο το «για πρώτη φορά» έχει περάσει λίγο στα ψιλά. Για πολλούς λόγους. Όμως η πραγματικότητα είναι πως η ΑΕΚ του Νίκολιτς, πηγαίνει κάθε όλο και πιο μπροστά. Κάνει πράγματα, που δεν είχαν ξαναγίνει είτε για πολλά χρόνια, είτε και ποτέ στην ιστορία της ομάδας. Και αυτό δεν είναι μια καθόλου απλή υπόθεση. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, διότι κάτι δείχνει όχι μόνο για την δουλειά που κάνει ο Νίκολιτς, αλλά και για την αποτελεσματικότητα αυτής της δουλειάς, όταν χρειάζεται να πάρει πράγματα.
Και φυσικά κανείς και ποτέ δεν πρέπει να ξεχνά, πως η ΑΕΚ βρίσκεται σε μια περίοδο μεταβατική. Κτίζεται ακόμα. Με καινούριο προπονητή, αλλά και μ’ ένα ρόστερ που ο ίδιος ο Ριμπάλτα έχει ξεκαθαρίσει, πως θα ολοκληρωθεί σε βάθος τριών μεταγραφικών περιόδων. Προφανώς τα πάντα κρίνονται στο αποτέλεσμα. Αλλά και τα αποτελέσματα αν ψάξει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει πως η ΑΕΚ προχωρά μπροστά.
