Για το 14ο πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ θα έχουμε να μιλάμε όχι μόνο για μήνες, αλλά για χρόνια. Για πολλά χρόνια. Το έγραψα και θα το ξαναγράψω και θα επιμείνω, πως αυτό είναι το πιο μάγκικο της ιστορίας της. Για χίλιους λόγους τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε το επόμενο διάστημα. Άλλωστε ένα από τα μεγάλα κέρδη της κατάκτησης αυτού του πρωταθλήματος, είναι πως η ομάδα μετά από πολλά χρόνια, θα έχει τον χρόνο και να ξεκουραστεί και να προετοιμαστεί όπως πρέπει και φυσικά να μην έχει το μαχαίρι στο λαιμό για πρόκριση σε ευρωπαϊκό όμιλο. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας χρόνο.
Θα ήθελα να μείνω για λίγο ακόμα στο ντέρμπι της Κυριακής. Διότι δεν ήταν καθόλου απλό αυτό που έγινε. Σκεφτείτε που βρέθηκε η ΑΕΚ στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Σε τι κατάσταση και κυρίως, για να ξέρουμε και τι λέμε και σε τι δίλημμα. Δεν είναι μια απλή ιστορία να ξέρεις στο 1-1 πως αν βάλεις ένα γκολ θα πάρεις το πρωτάθλημα, αλλά αν δεχθείς ένα γκολ, μπορεί και να μπλέξεις κιόλας. Όμως εκεί έδειξε η ομάδα, από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη φέτος. Πόσο ατσάλινη.
Εκεί έδειξε και ο Νίκολιτς, για μια ακόμα φορά, πόσο σπουδαίος προπονητής είναι. Πόσο καλά διαβάζει ένα ματς, αλλά και πόσο καλά ξέρει την ομάδα του και κάθε έναν παίκτη του ξεχωριστά. Όταν ο τόπος έκαιγε, όταν η ΑΕΚ έχανε με 1-0 και τα πόδια ματς από την κερκίδα είχαν κοπεί από το γόνατο, ο Νίκολιτς είχε απολύτως καθαρό μυαλό και ήξερε τι πρέπει να κάνει και πως. Ο Ζίνι στο γήπεδο, αλλά όχι φορ, αλλά στα άκρα. Και μετά ο Ζοάο Μάριο στο γήπεδο, αλλά όχι στα άκρα όπως συνήθως, αλλά στον άξονα. Ο Ζίνι το ένα γκολ, ο Ζοάο Μάριο το άλλο. Όλα εν σοφία εποίησε ο Νίκολιτς. Για πολλοστή φορά στην φετινή σεζόν. Και δεν ήταν καν μόνο αυτό.
Όλοι μας από την κερκίδα βλέπαμε έναν Γιόβιτς να μην έχει μπει στο κλίμα του παιχνιδιού. Ήταν ξεκάθαρα ένα κλικ πίσω από τον ρυθμό του ματς, διότι φαινόταν πως του έλειπε ο αγωνιστικός ρυθμός. Ο Νίκολιτς προφανώς και το έβλεπε πολύ πιο ξεκάθαρα απ’ ότι το βλέπαμε εμείς. Όμως ο κόουτς ξέρει πολύ καλύτερα όλους τους παίκτες του και φυσικά τον Γιόβιτς. Ήξερε πολύ καλά ο Νίκολιτς, πως είναι τέτοια η ποιότητα, η κλάση και η εμπειρία του Γιόβιτς, που του αρκούσε μια στιγμή, μισή φάση, για να κάνει την δουλειά. Και φυσικά ο κόουτς δικαιώθηκε απολύτως.
Ο Γιόβιτς στην φάση του γκολ του Ζοάο Μάριο, κάνει κάτι ποδοσφαιρικά ασύλληπτο. Στρώνει την μπάλα στο πιάτο στον συμπαίκτη του, με μια κεφαλιά ανάποδη, χωρίς να βλέπει καν. Σε μια φάση που ένας επιθετικός του ποδοσφαιρικού εγωισμού του Γιόβιτς, θα δοκίμαζε να την τελειώσει μόνος του. Διάολε, ένα μέτρο από το τέρμα ήταν και είχε αφήσει τον Τουμπά πίσω του. Αλλά ο Γιόβιτς εκεί δεν ήθελε να σκοράρει. Αυτό που ήθελε, ήταν να βάλει γκολ η ΑΕΚ. Και φρόντισε να κάνει την τέλεια ασίστ. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος, που ο Νίκολιτςτον κράτησε στο γήπεδο μέχρι τέλους. Όλα εν σοφία από τον κόουτς.
