Κάποιοι είχαν στο μυαλό τους, πως ίσως αυτή η ΑΕΚ, η πρωταθλήτρια ΑΕΚ, θα είχε το μυαλό της περισσότερο την φιέστα για την κατάκτηση του τίτλου. Κάποιοι ίσως είχαν και άλλα που είναι πολύ γελοία ακόμα και να τα βάλω σε λέξεις. Μάλιστα όλοι αυτοί οι κάποιοι, όλα αυτά, άρχισαν να τα πιστεύουν ακόμα πιο έντονα, όταν ο Ολυμπιακός προηγήθηκε.
Βεβαίως δεν έβαζαν πολλές παραμέτρους στο σκεπτικό τους. Πρώτον πως ο Ολυμπιακός σκόραρε από λάθος της ΑΕΚ, διότι μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο απειλούσε μέχρι εκείνη την στιγμή. Επομένως κάποια στιγμή θα σταματούσε να κάνει λάθη. Δεν έβαλαν την παράμετρο, πως αυτή η ΑΕΚ, η πρωταθλήτρια ΑΕΚ, είναι αήττητη από τα τέλη του Οκτώβρη.
Και κυρίως δεν έλαβαν υπόψιν την παράμετρο, πως η ΑΕΚ δεν ήθελε θλιμμένους στην χθεσινή γιορτή της. Μια γιορτή με 32χιλιάδες κόσμου μέσα στο γήπεδο και ίσως άλλους τόσους έξω από το γήπεδο. Σ’ αυτή την γιορτή, η ΑΕΚ δεν ήθελε κανέναν θλιμμένο. Τουλάχιστον κανέναν που να βρίσκεται στην μεγάλη κιτρινόμαυρη οικογένεια. Εξ ου και έκανε ότι χρειαζόταν καταρχάς για να ισοφαρίσει με την γκολάρα του Κοϊτά, αλλά ακόμα και να ψάξει το γκολ της νίκης.
Διότι την ίδια στιγμή που ο Μεντιλίμπαρ, που άκουσε το όνομα του ρυθμικά από την κιτρινόμαυρη εξέδρα διότι όλα στην ποδοσφαιρική ζωή είναι δανεικά, έψαχνε απεγνωσμένα ένα γκολ με σέντρες και δεύτερο σέντερ φορ τον στόπερ Μπιανκον, η ΑΕΚ άρχιζε να παίζει όπως ξέρει. Κουρασμένη μεν, με το μυαλό πλέον στη φιέστα μεν, αλλά και με στόχο όχι μόνο να μην χάσει, αλλά να ψάξει και γκολ νίκης. Και λίγο έλειψε να το πετύχει πάλι με τον Ζοάο Μάριο, όπως με τον Παναθηναϊκό. Δεν σκόραρε ο Πορτογάλος, αλλά η ΑΕΚ τελείωσε την πρωταθληματική της σεζόν αήττητη από τον Οκτώβρη. Με έξι βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο. Πρώτη και καλύτερη. Και έτσι ξεκίνησε την μεγάλη γιορτή της.
