Είναι κάτι πολύ μεγάλο, πολύ μεγαλύτερο από κάθε τι άλλο όλο, η κατάκτηση του πρωταθλήματος και όλο αυτό που συνέβη από τον κόσμο την Κυριακή στα Φιλαδέλφεια, που πραγματικά δεν αξίζει να ασχοληθώ με οποιαδήποτε μπούρδα ή μικρότητα. Άλλωστε αυτό που δείχνει η μεγάλη εικόνα, είναι πως η ΑΕΚ έχει αλλάξει το στάτους της. Σ’ όλα τα επίπεδα. Και αυτό προφανώς και οφείλεται στις επιλογές και τις αποφάσεις που έχει πάρει ο Ηλιόπουλος.
Μπορούμε να συζητάμε για ώρες για το τι είπε και πως το είπε. Για τα μπαντιλίκια του αγωνιστικού αυτοκινήτου που κάποιους άρεσαν και κάποιους όχι. Αλλά την ΑΕΚ πρωταθλήτρια, την έκαναν πρωτίστως οι επιλογές που έκανε ο Ηλιόπουλος από πέρυσι το καλοκαίρι αλλά και καθ’ όλη την διάρκεια της σεζόν. Τόσο σε πρόσωπα, όσο και σε σημαντικά ζητήματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Η ΑΕΚ έγινε πρωταθλήτρια, μ’ όσα έκανε και δεν έκανε ο Ηλιόπουλος. Όχι σε μια φιέστα και σε μια γιορτή, αλλά εκεί που υπάρχει η ουσία. Εκεί που μετράει κάθε σωστό και κάθε λάθος. Εκεί που κρίνονται τα ματς, οι πορείες, οι Ευρώπες, οι τίτλοι. Και εκεί ο Ηλιόπουλος έκανε όλα τα σωστά, για να μπορέσει η ΑΕΚ να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα, κόντρα σ’ όλους και χωρίς να βλέπει ούτε με κιάλια, τα κέντρα και τα παράκεντρα αποφάσεων. Με το ποδόσφαιρο και μόνο μ’ αυτό. Η πραγματικότητα του Ηλιόπουλου, είναι αυτή.
Όπως και η πραγματικότητα της Νέας Φιλαδέλφειας, είναι πως από την Κυριακή το βράδυ, η ΑΕΚ έχει στο σπίτι της, περισσότερα πρωταθλήματος απ’ όλους. Από τότε που επέστρεψε στη Νέα Φιλαδέλφεια, έχει δυο πρωταθλήματα, ένα ο Ολυμπιακός, ένα ο ΠΑΟΚ και κανένα ο Παναθηναϊκός. Και μάλιστα υπάρχει και ακόμα ένα, που το έχασε μέσα από τα χέρια της και την τελευταία αγωνιστική. Είναι σοκαριστικό αν συνειδητοποιήσεις τι πραγματικά σημαίνει αυτό.
Η ΑΕΚ έμεινε 20 χρόνια άστεγη. Ξεσπιτωμένη στο ΟΑΚΑ. Πήρε μόνο ένα πρωτάθλημα σ’ αυτά τα 20 χρόνια. Υπήρξαν φουρνιές παιχταράδων που έμειναν χωρίς πρωτάθλημα. Προφανώς όχι μόνο της ξεσπιτωσιάς αλλά και της κατάστασης στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όμως στο δικό της σπίτι, θα ήταν σίγουρα αλλιώς. Είναι ήδη αλλιώς. Σκεφτείτε το εξής. Από τα 102 χρόνια ιστορία της, περίπου στο 1/3, έχει παίξει μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Και μακριά από τη Φιλαδέλφεια, έχει πάρει μόλις ένα πρωτάθλημα. Τα υπόλοιπα 13 ήταν στο παλιό και το νέο της σπίτι. Κάντε τώρα τους υπολογισμούς, όχι σαν αυτούς που έκαναν στον ΠΑΟΚ και τους έβγαζαν πρωταθλητές σε τριπλή ισοβαθμία, για να δείτε που θα μπορούσε να είχε φτάσει η ΑΕΚ σε τίτλους.
Όμως έτσι κι αλλιώς πλέον η ΑΕΚ δεν έχει λόγο να κοιτάζει πίσω. Μόνο μπροστά. Είναι πρωταθλήτρια, έχει σταθερή και αποτελεσματική διοίκηση, έχει ικανούς και αποτελεσματικότατους ανθρώπους σε κάθε πόστο και έχει και την συσπείρωσή της, σε ιστορικό υψηλό. Όλα μπροστά της, όλα στο χέρι της και στο πόδι της για να τα πετύχει. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ΑΕΚ. Η πραγματικότητα του Ηλιόπουλου αλλά και η πραγματικότητα της Νέας Φιλαδέλφειας.
