Οι στιγμές που ζει η ΑΕΚ είναι έτσι κι αλλιώς πολύτιμες. Για περισσότερους από έναν λόγους. Όμως ταυτόχρονα είναι και πολύ σπάνιες. Νομίζω πως θα χρειαστεί να πάμε πολύ πίσω τον χρόνο, μέχρι την μακρινή πλέον δεκαετία του ’90, για να βρούμε τέτοια αποδοχή από τους ανταγωνιστές, της ανωτερότητας της ΑΕΚ και του δίκαιου της κατάκτησης του τίτλου. Τότε δηλαδή που η Ένωση του Μπάγεβιτς πήρε τα τρία σερί πρωταθλήματα, παίζοντας μπαλάρα. Και δύσκολα έβρισκες κάποιον, όσο εμπαθής και κομπλεξικός κι αν, που να έλεγε πως δεν τα άξιζε τα πρωταθλήματα.
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και τώρα. Σ’ αντίθεση με το 2018, που όλοι θυμόμαστε τις χυδαιότητες και τις μπουρδολογίες που είχε αντιμετωπίσει η ΑΕΚ, όπως και σ’ αντίθεση με το 2023 που είχε παίξει μπαλάρα αλλά λόγω της εξέλιξης ακούστηκαν και πάλι μπούρδες και αντιποδοσφαιρικές θεωρίες, τώρα δεν υπάρχει ουδείς που να μην παραδέχεται πως η ΑΕΚ ήταν καλύτερη. Καθαρά ποδοσφαιρικά, δεν υπάρχει ουδείς που να μπορεί να ρίξει την παραμικρή σκιά σ’ αυτό το πρωτάθλημα. Και δεν το έχει επιχειρήσει καν, για να είμαστε δίκαιοι.
Προφανώς αυτή είναι μια πολύ άβολή στιγμή για τους ανταγωνιστές. Η στιγμή δηλαδή που πρέπει να παραδεχθούν πως η ΑΕΚ ήταν καλύτερη και πανάξια τους πήρε το πρωτάθλημα. Είναι μια θέση στην οποία δεν περίμεναν καθόλου πως δεν θα βρεθούν. Ούτε το περίμεναν, ούτε ήταν προετοιμασμένοι γι αυτό, ούτε καν ξέρουν πως να το διαχειριστούν. Εξ ου και κάπως έτσι προκύπτουν ορισμένες άναρθρες κραυγές, για πράγματα που δεν έχουν σχέση ούτε με το πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ, ούτε με το ποδόσφαιρο.
Έκαναν, για παράδειγμα, μεγάλο θόρυβο για το σύνθημα με το όνομα του Μεντιλίμπαρ, στο φινάλε του ματς με τον Ολυμπιακό. Ξεχνώντας πως όλα στο ποδόσφαιρο είναι δανεικά. Ξεχνώντας επίσης πως προφανώς το πικάρισμα δεν πήγαινε στον ίδιο τον Μεντιλίμπαρ, αλλά στον Ολυμπιακό, όπως και το πικάρισμα στον Αλμέιδα πέρυσι, δεν πήγαινε στον ίδιο τον Αλμέιδα αλλά στην ΑΕΚ. Και επειδή ακούω και κάτι άλλες ευφάνταστες μπούρδες, όσο ( αν) σηκώνει πικάρισμα όταν κερδίζεις με 6-0, άλλα τόσο (αν ) σηκώνει πικάρισμα, όταν κάποιον ανταγωνιστή σου για το πρωτάθλημα, τον έχει… καλεσμένο στην φιέστα σου για την κατάκτηση του.
Επίσης ακούστηκαν και πολλά και διάφορα, ακόμα και ακραία και πολλές φορές χυδαία, για το τι έγινε και τι δεν έγινε στην φιέστα της ΑΕΚ. Για το τι είπε και τι δεν είπε, τι έκανε και τι δεν έκανε ο Ηλιόπουλος. Πρώτον προφανώς ισχύει το ποιος σας ρώτησε έτσι κι αλλιώς. Αλλά δεύτερον και σημαντικότερο. Αν δεν είχαν όλοι αυτοί έρθει στην ξεκάθαρα άβολη στιγμή, να παραδεχθούν πως το πρωτάθλημα της ΑΕΚ είναι πανάξιο και πεντακάθαρο, αν έστω και μια μικρή σκιά είχαν την δυνατότητα να ρίξουν, πιστεύετε πως θα είχαν ασχοληθεί τόσο πολύ με τα της φιέστας; Φυσικά και όχι.
Ακριβώς όμως επειδή απ’ όλους τους ανταγωνιστές της ΑΕΚ, δεν μπορεί να πέσει η παραμικρή σκιά πάνω στον τίτλο, επειδή είναι μονόδρομος η παραδοχή της ανωτερότητας, αναζητούνται απεγνωσμένα αντικείμενα κραξίματος. Γι αυτό άλλωστε και στο τέλος της ημέρας, μάλλον ευχάριστα γινόμεθα μάρτυρες όλου αυτού του παραληρήματος για το τι δεν έπρεπε να κάνει η ΑΕΚ στην δική της φιέστα για το πρωτάθλημα που πήρε πανάξια.
