Ξεκινάω με το μπάσκετ. Είναι ένα τμήμα που για την γενιά την δική μου είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Αγέννητος όταν έγινε το έπος του ’68. Ταγμένος στον Γκέκο, όταν όλη η Ελλάδα παρέλυε και παραληρούσε με τον Γκάλη. Κοντά στα 30 πιά, όταν είδα τον πρώτο τίτλο. Ιδιαίτερη αλλά με παράξενο τρόπο, πολύ αγαπησιάρικη κατάσταση. Πολλές φορές ακόμα και εκ του μακρώθεν.
Φυσικά δεν πρόκειται να κάνω μπασκετικές αναλύσεις για το πως η ΑΕΚ πέταξε έξω την Μάλαγα. Αυτό όμως που σίγουρα μπορεί να αντιληφθώ, είναι πόσο πολλά έχει περάσει η ομάδα, μέχρι να καταφέρει να παίζει απόψε σε 40 λεπτά, έναν ευρωπαϊκό τελικό. Για όσους το έχουν λησμονήσει, η φετινή σεζόν είχε την απώλεια του Σίλβα, είχε την γερή σφαλιάρα του κυπέλλου.
Είχε όμως και μια ευρωπαϊκή πορεία που έδωσε στην ΑΕΚ πλεονέκτημα έδρας στα πλέιοφς. Είχε μια πρόκριση επί της οικοδέσποινας του φάιναλ φορ Μπανταλόνα. Είχε επίσης και μια πρόκριση με παρέλαση, επί της Μάλαγα με το πολλαπλάσιο μπάτζετ και την τεχνογνωσία τέτοιων διοργανώσεων. Έχει περάσει πολλά η ΑΕΚ για να φτάσει εως το αποψινό βράδυ στη Μπανταλόνα.
Έχει κάνει πολλά και δύσκολα και τώρα που έφτασε η ώρα για να κάνει το τελευταίο κάρφωμα, δεν θα το χάσει. Άλλωστε πρώτος και καλύτερος ο Σάκοτα, ο καλύτερος προπονητής της διοργάνωσης, ξέρει πως με τόσο που πέρασε η ομάδα για να φτάσει εως εδώ, αυτό το τελευταίο… κάρφωμα δεν το χάνει. Κάπως έτσι υποθέτω σκέφτεται ο mvp της διοργάνωσης Μπάρτλεϊ. Και το μέλος της κορυφαίας πεντάδας της διοργάνωσης Γκρέι.
Αλλά και ο Νάναλι, που είναι στα μάτια τα δικά μου ο άνθρωπος που ξέρει τι χρειάζεται η ομάδα και πότε. Όπως και ο Χαραλαμπόπουλος με τον Φλιώνη που είναι αυτοί που θα βάλουν και λίγο ψυχή. Όπως και ο Λεκαβίτσιους που θα βάλει λίγο καθαρό μυαλό. Όπως και ο Μπράουν που θα βάλει και λίγη τρέλα. Και αυτός θα καρφώσει και κανονικά. Όλοι θα το κάνουν. Διότι πέρασαν πολλά για να φτάσουν ως εδώ και να μην το κάνουν.
Δεν κλείνω με μπάσκετ αλλά με ποδόσφαιρο. Αλλά όχι για το αυριανό ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γι αυτό το παιχνίδι πλέον δεν έχουν καμία σημασία τα λόγια. Μόνο αυτά που θα γίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Αυτά που καταλαβαίνω πως είναι αποφασισμένοι να κάνουν οι ποδοσφαιριστές του Νίκολιτς.
Για την Ράγιο Βαγιεκάνο θα ήθελε να γράψω δυο κουβέντες. Ναι, γι’ αυτή την ομάδα την οποία όντως η ΑΕΚ την έκανε κομπολόι εδώ στην ρεβάνς της Νέας Φιλαδέλφειας και θα μπορούσε να της είχε βάλει και τέσσερα και πέντε γκολ. Και για την οποία βγήκαν μετά κάτι στοματάκια και έβγαλαν μια σειρά αντιποδοσφαιρικές κορώνες περί «ομαδούλα συνοικίας».
Η Ράγιο λοιπόν, κέρδισε στον πρώτο ημιτελικό της Στρασμπούργκ με 1-0. Και την ξανακέρδισε με το ίδιο σκορ μέσα στην Γαλλία, σ’ ένα ματς μάλιστα που οι Ισπανοί ήταν εκατό φορές καλύτεροι. Με 23 τελικές έναντι πέντε των Γάλλων, ο οποίοι θεωρητικά ήταν από τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.
Τώρα το τρόπαιο θα το διεκδικήσει στον τελικό η Ράγιο και μακάρι να το πάρει. Και ευτυχώς καταλάβαμε όλοι πόσο σημασία είχε, που η ΑΕΚ έδειξε πολύ ανώτερη και στα δυο ματς, απέναντι σ’ αυτή την ομάδα.
