Πριν πιάσω το κεντρικό μου θέμα, που φυσικά αφορά την ΑΕΚ, αξίζει να ξεκινήσω από την Εθνική ομάδα. Παρακολούθησα ολόκληρο το παιχνίδι με τη Σερβία και η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλη φορά τα τελευταία χρόνια την Εθνική να παρουσιάζει τόσο επιθετικό πρόσωπο. Ίσως στο ματς με την Αγγλία στο Γουέμπλει να ήταν έτσι.
Είδαμε μία όμορφη, φρέσκια και ανανεωμένη εκδοχή της «γαλανόλευκης». Μία ομάδα που δεν περίμενε τον αντίπαλο, δεν μπήκε στο γήπεδο απλώς για να προστατεύσει τα μετόπισθεν και να ψάξει μία στιγμή στην κόντρα. Προσπάθησε να παίξει ποδόσφαιρο, να δημιουργήσει, να πιέσει και να επιβάλει τον δικό της τρόπο παιχνιδιού. Και αυτό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός έχει ακούσει αρκετά το τελευταίο διάστημα. Όχι τόσο για την εικόνα ή το επίπεδο της Εθνικής, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι αυτή η ομάδα παίζει καλό ποδόσφαιρο χωρίς πάντοτε να παίρνει τα αποτελέσματα που αντιστοιχούν στην απόδοσή της. Και για ένα διάστημα πήγε να συμβεί ακριβώς το ίδιο και στη Σερβία. Να φύγει δηλαδή η Ελλάδα έχοντας αφήσει καλές εντυπώσεις, αλλά χωρίς να έχει πάρει αυτό που άξιζε μέσα στο γήπεδο.
Αυτή τη φορά, όμως, ο… Θεός του ποδοσφαίρου την επιβράβευσε για όσα δημιούργησε και για τη διάθεση που έδειξε να παίξει επιθετικά. Από την άλλη, δεν θα μου προκαλούσε τεράστια εντύπωση αν την είχε τιμωρήσει. Γιατί όσο ενθαρρυντική είναι η εικόνα της Εθνικής από τη μέση και μπροστά, τόσο προβληματισμό δημιουργούν ορισμένες καταστάσεις στα μετόπισθεν. Τα αμυντικά κενά είναι αρκετά και, πολλές φορές, μεγαλύτερα από όσα επιτρέπεται σε αυτό το επίπεδο.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη δουλειά που έχει μπροστά του ο Γιοβάνοβιτς. Γιατί αυτή η Εθνική διαθέτει πλέον ποιότητα, ταχύτητα, ταλέντο και ποδοσφαιριστές που μπορούν να δημιουργήσουν. Αν καταφέρει παράλληλα να αποκτήσει μεγαλύτερη ισορροπία και ασφάλεια ανασταλτικά, τότε μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί σε μία ομάδα που όχι μόνο θα μας αρέσει να τη βλέπουμε, αλλά θα παίρνει και με μεγαλύτερη συνέπεια τα αποτελέσματα που χρειάζεται.
Στα δικά μας τώρα. Άκουσα τον Λόβρο Μάγερ να λέει ότι στην ΑΕΚ βρήκε ξανά τη χαρά του ποδοσφαίρου. Άκουσα τον Μάρκο Νίκολιτς να τονίζει πως ο Λούκα Γιόβιτς έχει βρει ξανά τον εαυτό του στην ΑΕΚ. Και αυτά δεν είναι τα μοναδικά παραδείγματα. Υπάρχουν αρκετές αντίστοιχες κουβέντες από ποδοσφαιριστές που βρίσκονται σήμερα στα Σπάτα.
Τυχαίο; Σαφώς και όχι. Όταν διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικές παραστάσεις και διαφορετικές διαδρομές στο ποδόσφαιρο, καταλήγουν να εκφράζουν περίπου το ίδιο συναίσθημα, κάτι σημαίνει. Κάτι γίνεται καλά στην ΑΕΚ.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες αλλαγές που έχουν συντελεστεί το τελευταίο διάστημα. Γιατί μία ομάδα δεν χτίζεται μόνο με μεταγραφές, συστήματα και αποτελέσματα. Χτίζεται και μέσα από το περιβάλλον που δημιουργεί για τους ποδοσφαιριστές της. Από το αν ένας παίκτης αισθάνεται σημαντικός, αν απολαμβάνει ξανά την καθημερινότητά του, αν πιστεύει στον προπονητή και στους ανθρώπους γύρω του και, τελικά, αν μπαίνει στο γήπεδο έχοντας πραγματικά διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο.
Και όταν αρχίζεις να ακούς ξανά και ξανά τέτοιες κουβέντες από τα αποδυτήρια της ΑΕΚ, δεν μπορείς να τις προσπεράσεις. Γιατί πίσω από αυτές ίσως κρύβεται ένα μεγάλο κομμάτι της εικόνας που βλέπουμε πλέον μέσα στο γήπεδο. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο πραγματικό θέμα της κουβέντας μας…
