Στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος τα πράγματα κύλησαν σχετικά ήρεμα. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η Ευρώπη. Οι ομάδες είχαν μπροστά τους ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, η προσοχή είχε στραφεί εκεί και για ένα διάστημα έμοιαζε σαν να είχε χαμηλώσει η ένταση γύρω από τη Super League.
Μόνο που στην Ελλάδα ξέρουμε καλά πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται αποκλειστικά τα Σαββατοκύριακα μέσα στις τέσσερις γραμμές. Παίζεται κάθε ημέρα. Πριν από τους αγώνες, κατά τη διάρκειά τους και -κυρίως- μετά από αυτούς. Είναι μία συζήτηση 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα.
Φτάσαμε Τετάρτη και ακόμη συζητάμε για το Βόλος-ΑΕΚ, τον Τζήλο, τον Πολυχρόνη και όσα ακολούθησαν. Και κάπου εδώ μπορεί κανείς να πει ότι τώρα αρχίζει πραγματικά το ελληνικό πρωτάθλημα. Γιατί μαζί με την μπάλα ξεκινά και ο γνωστός θόρυβος γύρω από αυτή.
Ακούσαμε τις καταγγελίες του Αχιλλέα Μπέου. Το ερώτημα, όμως, είναι πού ακριβώς στηρίζονται. Όταν χρησιμοποιούνται εκφράσεις του τύπου «ακούγεται στην πιάτσα», αυτό δεν αποτελεί από μόνο του στοιχείο. Μέχρι στιγμής, όσα έχουν ειπωθεί δημόσια για Πολυχρόνη και Τζήλο προέρχονται ουσιαστικά από τον ίδιο. Και σε τέτοιες περιπτώσεις άλλο πράγμα η καταγγελία και άλλο η απόδειξη.
Την ίδια στιγμή, αρκούσε μία φάση με πρωταγωνιστή τον Γιόβιτς για να σηκωθεί μέσα σε λίγες ώρες τεράστια σκόνη. Ανακοινώσεις, τοποθετήσεις, αναλύσεις, αντιδράσεις. Και ξαφνικά άνθρωποι και πλευρές που σχεδόν ποτέ δεν συμφωνούν μεταξύ τους βρέθηκαν να κινούνται στην ίδια κατεύθυνση όταν στο επίκεντρο βρίσκεται η ΑΕΚ.
Κόκκινοι, πράσινοι, ασπρόμαυροι, ο καθένας φυσικά για τους δικούς του λόγους, καταλήγουν πολλές φορές στο ίδιο σημείο: απέναντι στην Ένωση. Γι’ αυτό και το «ΑΕΚ εναντίον όλων» δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά. Είναι ένα αίσθημα που ενισχύεται κάθε φορά που βλέπεις διαφορετικά στρατόπεδα να αφήνουν στην άκρη τις μεταξύ τους διαφορές και να συναντιούνται όταν η συζήτηση αφορά την ΑΕΚ. Και απ’ ό,τι φαίνεται, η φετινή σεζόν μόλις άρχισε πραγματικά.
