Δυστυχώς για μία ακόμα μέρα, αλλά ήθελα να γράψω και άλλα καταλήγω να γράφω τελικά. Η Γωγώ Μαστροκώστα, τις ημέρες που ολοκλήρωνε την ευτυχία της, φέρνοντας στον κόσμο το παιδί της και καρπό του έρωτά της με τον Τραϊανό Δέλλα, είχε πληροφορηθεί ότι θα κληθεί να δώσει μία μάχη ζωής.
Μία μάχη που την έδωσε για πολλά χρόνια και που κακά τα ψέματα, ακόμα και όταν είχε ξεπεράσει το κακό την πρώτη φορά δεν γίνεται να μην ανησυχούσε, να μην είχε στο μυαλό της ότι μπορεί να επιστρέψει ο εφιάλτης και να μη ζούσε με αυτό στο υπόλοιπο της ζωής της.
Μία γυναίκα πολύ γενναία που στάθηκε παλικάρι ως το τέλος, φροντίζοντας και προσφέροντας όλη την αγάπη και το χαμόγελό της στην οικογένειά της. Όπως για κάθε άνθρωπο ισχύει το ίδιο, έτσι και για την Γωγώ είναι πολύ άδικο να φεύγεις μόλις στα 55 σου χρόνια, έχοντας μάλιστα παλέψει για πολλά χρόνια της ζωής σου με την ασθένεια.
Με είχε συγκλονίσει όταν άκουσα από το στόμα της να λέει ότι αυτό που θέλει είναι τουλάχιστον να ενηλικιωθεί το παιδί της πριν φύγει από τη ζωή. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα την σκεπάσει και φυσικά τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στον Τραϊανό Δέλλα, στην κόρη τους και στους ανθρώπους που αγάπησαν την Γωγώ Μαστροκώστα.
Ο Παρασκευάς Άντζας υπήρξε ένας διεθνής ποδοσφαιριστής πολύ υψηλού επιπέδου που έγραψε τη δική του ιστορία στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, κυρίως ως παίκτης του Ολυμπιακού. Είχα μάθει πρόσφατα σχετικά ότι είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι από την ασθένεια που τελικά τον νίκησε χθες σε ηλικία μόλις 49 ετών.
Μία επίσης πολύ άδικη απώλεια για έναν τόσο νέο άνθρωπο που ταλαιπωρήθηκε μάλιστα πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Οι ευχές μας όλες αυτές τις μέρες συντροφεύουν τον Μάριο Οικονόμου για τη μάχη ζωής που δίνει. Μία μάχη πάρα μα πάρα πολύ δύσκολη.
Φυσικά κάθε μέρα φεύγουν από κοντά μας τόσοι άνθρωποι τόσο άδικα. Ωστόσο επειδή τυγχάνει να μην είναι δικοί μας άνθρωποι, είτε να μην τους γνωρίζουμε με κάποιο τρόπο, επιστρέφουμε στον μικροκοσμό μας και δυστυχώς ξεχνάμε εύκολα. Γιατί και όλοι αυτοί που έφυγαν από τη ζωή, είτε αυτοί που παλεύουν για να κρατηθούν στη ζωή, κάποια στιγμή αδικήθηκαν, κάποια στιγμή λοιδορήθηκαν, κάποια στιγμή μπορεί και να δέχτηκαν λάσπη, ακόμα και να έπεσαν θύματα μίσους.
Καλό είναι να σκεφτόμαστε τι πραγματικά έχει τη μεγαλύτερη σημασία στον κόσμο αυτό και να μην αναλωνόμαστε σε αρνητικές και πολλές φορές και απάνθρωπες συμπεριφορές, που πρώτα από όλα μαυρίζουν τη δική μας την ψυχή και κατόπιν αδικούν ανθρώπους. Ελπίζω και εύχομαι αυτό το θανατικό να σταματήσει κάπου εδώ και αύριο να μην χρειαστεί σε τούτη εδώ την ταπεινή γωνιά να γράψω κάτι διαφορετικό από αυτό που θα έχω στο μυαλό μου.
