Χωρίς συγκέντρωση, χωρίς ενέργεια, χωρίς κινητικότητα, μπήκε η ΑΕΚ σε ένα κακό και «νεκρό» λόγω της απουσίας κόσμου, γήπεδο, χθες στη Λεωφόρο, απόρροια της δύσκολης πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, διαχείρισης συναισθημάτων ύστερα από μια μεγάλη εμφάνιση και σπουδαία πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Ειδικά το πρώτο 25λεπτο, η ΑΕΚ ήταν κάκιστη, αλλά και στη συνέχεια, έπρεπε να περάσουν τα 40 λεπτά αγώνα για να φτάσει η μπάλα μπροστά και να γίνουν δύο πολύ καλές ευκαιρίες από Γιόβιτς και Μαρίν. Η αλήθεια είναι ότι μόνο ο Μάγερ στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων όσον αφορά στο ουσιαστικό παιχνίδι, στο πρώτο μισό του αγώνα.
Στο δεύτερο ημίχρονο ήταν καλύτερη η ΑΕΚ, βρήκε το γκολ στην πιο δημιουργική της στιγμή στο ματς, αλλά δεν το «κλείδωσε» και δεν είχε το καθαρό μυαλό που όφειλε να έχει για να πάρει τη νίκη. Μιας και μιλάω για έλλειψη καθαρού μυαλού, είχα επισημάνει από το Σούπερ Καπ κιόλας, ότι δεν μπορώ να καταλάβω τον εκνευρισμό χωρίς λόγο του Κοϊτά. Είναι ανεπίτρεπτο αυτό και πρέπει να τελείωσε… χθες.
Έλλειψη καθαρού μυαλού υπήρξε μέχρι και στη φάση του φάουλ που κέρδισε η ΑΕΚ στο 95′ και στο οποίο δεν είχε κανένα μα κανένα λόγο να βιαστεί να το εκτελέσει. Η γκέλα αυτή πονάει πολύ και ελπίζουμε να μην στοιχίσει, όπως στοίχισε και στη σεζόν 2023-2024 από την ίδια ομάδα. Το πρώτο τους μπλόκο για να την πατήσει η ΑΕΚ, έπιασε και τώρα αυτοί οι δύο χαμένοι βαθμοί βάζουν την ομάδα στο πρωτάθλημα με την πλάτη στον τοίχο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
