Θυμάμαι πέρυσι τέτοια εποχή, που ψάχναμε απεγνωσμένα να βρούμε, προς τα που κοιτάζει ο Ριμπάλτα για προπονητή. Θυμάμαι πως ξαφνικά ένα πρωί είχε σημάνει συναγερμός, διότι η έγκυρη Μάρκα είχε γράψει πως ο Μπενίτεθ θα είναι ο επόμενος προπονητής της ΑΕΚ. Ευτυχώς ο Ριμπάλτα ήδη είχε «κάψει» αυτή την προοπτική. Η αγωνία είχε να κάνει και με το πρόσωπο, που θα επιλεγόταν αλλά και με τον χρόνο που περνούσε.
Για όσους το έχουν λησμονήσει, η ΑΕΚ πέρυσι έπρεπε στις 23 Ιουνίου να φύγει για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας στην Ολλανδία. Και ακριβώς έναν μήνα μετά, είχε μπροστά της τρεις συνεχόμενους ευρωπαϊκούς προκριματικούς γύρους, χωρίς κανένα απολύτως περιθώριο λάθους. Ενώ μέσα σ’ αυτά τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα, έπρεπε να κτίσει και μια ομάδα σχεδόν από την αρχή, διότι η σεζόν είχε κλείσει με… συντρίμμια.
Εκείνη η πίεση χρόνου που είχε η ΑΕΚ, ήταν αδυσώπητη. Θυμάμαι πως ο Νίκολιτς ήρθε στην Αθήνα και παρουσιάστηκε ημέρα Παρασκευή και την Δευτέρα η αποστολή έφευγε για την Ολλανδία. Θυμάμαι πόσο πολύ πιεζόταν ο Ριμπάλτα, προκειμένου να μπορέσει να κλείσει εγκαίρως κάποιες βασικές μεταγραφικές ανάγκες. Πηγαίνοντας επί της ουσίας κόντρα τους ρυθμούς που πλέον δουλεύει η καλοκαιρινή μεταγραφική αγορά.
Ήταν ένα καλοκαίρι πραγματικής τρέλας, που ευτυχώς έβγαλε μια πρωταθληματική ομάδα. Κυρίως διότι ο Ριμπάλτα είχε ένα πλάνο, που άρχιζε και τελείωνε στην επιλογή του Νίκολιτς. Ήξερε δηλαδή ο διευθυντής ποδοσφαίρου της ΑΕΚ, πως αν και εφόσον καταφέρει να κλείσει αυτόν τον προπονητή, όλα τα υπόλοιπα, παρά την τεράστια πίεση του χρόνου και τις δυσκολίες, θα γίνουν. Και έγιναν.
Τώρα τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά. Κυρίως διότι η ΑΕΚ μαζί με το πρωτάθλημα, που είναι τεράστια υπόθεση, κέρδισε και κάτι που είναι ανεκτίμητο. Την πολυτέλεια του χρόνου. Την πολυτέλεια να μην βιάζεται. Την πολυτέλεια να μπορεί να ακολουθήσει χωρίς πρόβλημα, τους κανόνες και τους ρυθμούς της μεταγραφικής αγοράς. Ειδικά σ’ ένα καλοκαίρι που υπάρχει παγκόσμιο κύπελλο και ως εκ τούτου κανείς ποδοσφαιριστής δεν βιάζεται να κλείσει σε ομάδα. Είτε διότι θα συμμετάσχει στο Μουντιάλ, είτε διότι μπορεί να αξιοποιήσει τις καραμπόλες απ’ αυτά που θα συμβούν μεταγραφικά μ’ αυτούς που θα συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η ΑΕΚ φέτος έχει έναν πρωταθληματικό κορμό, στο οποίο θέλει να κάνει ποιοτικές προσθήκες. Δεν θα βιαστεί για να τις κάνει, διότι δεν χρειάζεται κιόλας. Είναι δεδομένο πως κάποιες πόρτες δεν μπορείς να τις κτυπήσεις τον Ιούνιο, αλλά μπορείς να τις κτυπήσεις και να ανοίξουν στα τέλη του Ιούλη ή στις αρχές του Αυγούστου. Με το πρώτο ευρωπαϊκό ματς στις 19 του Αυγούστου, η ΑΕΚ έχει την πολυτέλεια αυτό να το ακολουθήσει. Προφανώς και δεν θα επαναπαυτεί. Πάντα ισχύει πως όσο πιο γρήγορα κλείνουν οι εκκρεμότητες, τόσο καλύτερα είναι. Όμως κακά τα ψέματα, οι κανόνες της αγοράς έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, που ο Ιούνης είναι ο πιο δύσκολος μεταγραφικός μήνας. Και η ΑΕΚ έχει κερδίσει το ανεκτίμητης αξίας προνόμιο, να μην καίγεται να ψωνίσει σ’ αυτό τον μήνα. Είναι τεράστιας σημασίας υπόθεση αυτό. Και θα φανεί μέσα στο μεταγραφικό καλόκαίρι.
