Υπήρχαν εποχές στην ΑΕΚ, που αποφάσιζε ένας για όλα. Και πολλές φορές δεν ήταν καν αυτός ο προπονητής. Υπήρχαν εποχές που άλλα αποφάσιζε ο προπονητής, άλλα «έτρεχε» ο τεχνικός διευθυντής και στο τέλος άλλα γινόντουσαν. Υπήρχε και οι εποχές, που κανείς δεν ήξερε, τελικά ποιος αποφάσιζε. Η ΑΕΚ πέρασε απ’ όλα τα στάδια και κάποιες φορές μέσα απ’ αυτά τα στάδια βρήκε τον δρόμο προς την επιτυχία. Λίγες ήταν αυτές οι φορές. Τις περισσότερες ο δρόμος που έβρισκε ήταν αδιέξοδος. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αν τα βάλετε κάτω χρόνια με την χρονιά τα τελευταία 30 χρόνια, θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.
Τώρα η ΑΕΚ από πέρυσι το καλοκαίρι, δεν είναι σε κανέναν απ’ αυτά τα στάδια. Τώρα ο προπονητής εισηγείται και ζητάει, ο διευθυντής ποδοσφαίρου αποφασίζει και ο ιδιοκτήτης υλοποιεί. Είναι μια απλή ποδοσφαιρική μέθοδος των τριών, που δεν συνιστά καμία ανακάλυψη της Αμερικής. Όμως είναι συγκλονιστικά δύσκολο να την εφαρμόσει μια ομάδα. Κυρίως είναι δύσκολο, πρωτίστως διότι ο ιδιοκτήτης, που συνήθως είναι ένας πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας στον τομέα του, εξαιρετικά σπάνια θα αποδεχθεί να περιοριστεί στον ρόλο αυτού που απλώς υλοποιεί.
Το «απλώς» προφανώς και είναι σχήμα λόγου. Καθόλου απλό δεν είναι, σ’ ένα απόγευμα, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, να σκας 4,5 εκατομμύρια στην Φερεντσβάρος για να πάρεις τον Βάργκα. Ούτε είναι απλό να σου λέει ο προπονητής πως με τον Ζούμπκοφ θα αναβαθμιστεί η μεσοεπιθετική γραμμή, ο διευθυντής ποδοσφαίρου να σου λέει πως είναι η τιμή που πρέπει και εσύ να λες «γιατί δεν τον έχουμε πάρει ακόμα;» Και να σκας τέσσερα εκατομμύρια για την πρώτη καλοκαιρινή κίνηση.
Από την στιγμή που ο Ηλιόπουλος έχει την ποδοσφαιρική σοφία να λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο μετά είναι σχετικά εύκολο να λειτουργήσει αυτή η απλή μέθοδος των τριών. Ειδικά όταν μπορείς να έχεις στην ΑΕΚ έναν διευθυντή ποδοσφαίρου, όπως είναι ο Ριμπάλτα. Αυτόν που θα στήσει όλο το ποδοσφαιρικό πρότζεκτ, γύρω από έναν προπονητή όπως είναι ο Νίκολιτς. Έναν προπονητή, που πρωτίστως ο ίδιος ο Καταλανός, εμπιστεύεται τυφλά και θεωρεί πως είναι ο κατάλληλος για να του τρέξει το πρότζεκτ που θέλει να εφαρμόσει.
Το έχω ξαναγράψει. Η ΑΕΚ πέρυσι τέτοια εποχή δεν είχε προπονητή. Η ΑΕΚ πέρυσι τέτοια εποχή, μόλις είχε δώσει στον Ριμπάλτα ολόκληρη την ευθύνη του σχεδιασμού και της υλοποίησής του. Η ΑΕΚ πέρυσι τέτοια εποχή μόλις είχε πάρει ξανά πίσω τον Λυσάνδρου, τον κορυφαίο ποδοσφαιρικό παράγοντα στην Ελλάδα αλλά με την πραγματική ποδοσφαιρική έννοια του όρου και όχι του παραποδοσφαίρου όπως το έχουν κάποιοι στο μυαλό τους. Η ΑΕΚ δεν είχε καν ακόμα αναδιαμορφώσει το τμήμα σκάουτινγκ. Και μέσα σ’ έναν χρόνο, έφτασε να πάρει πρωτάθλημα, αλλά κυρίως να δουλεύει σαν ρόλοι σ’ όλα τα επίπεδα.
Αν μάλιστα ρίξει κανείς μια ματιά, όλοι οι ανταγωνιστές της, ψάχνουν τον τρόπο να εφαρμόσουν ένα συνολικό μοντέλο, σαν αυτό της ΑΕΚ. Και παρόλο που απλώς συζητάμε για εφαρμογή της απλής μεθόδου των… τριών (συν τον Λυσάνδρου), δεν τους είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Για περισσότερους από έναν λόγους, που για να ξέρουμε και τι λέμε, δεν απασχολούν καθόλου μα καθόλου την ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ που ήδη φαίνεται, πως θα ξεκινήσει και τη νέα σεζόν, με το προβάδισμα που είχε αποκτήσει από την περυσινή. Ίσως και μεγαλύτερο.
