Δεν είναι τα πέντε γκολ απέναντι στον Άρη. Δεν είναι τα δυο γκολ του Βάργκα και το παρόλιγον χατ τρικ (καταραμένα λίγα εκατοστά). Δεν είναι αυτός ο μάγος που λέγεται Μάγερ, που έχει ένα άγγιγμα στην μπάλα που μοιάζει εξωπραγματικό. Δεν το πατημένο γκάζι, μόλις τέσσερις μέρες πριν από το ματς Τσάμπιονς Λιγκ με την ΛΑΣΚ. Είναι όλα μαζί και πολλά περισσότερα.
Είναι κυρίως η εικόνα, η αίσθηση, η αύρα που σου βγάζει αυτή η ομάδα. Μια πρωταθλήτρια ομάδα που μπορεί να πραγματικά να διαλύσει τον αντίπαλο της. Με την μπάλα της και με τα μαγικά της. Μια ΑΕΚ που μοιάζει βγαλμένη από την δεκαετία του ’90. Από εκείνη την ομάδα του Μπάγεβιτς που έπαιρνε και τίτλους αλλά και μάγευε μ’ όσα έκανε στο γήπεδο.
Η ΑΕΚ έβαλε γκολ και θα μπορούσε να βάλει πολλά περισσότερα. Άλλωστε ένα της ακυρώθηκε για ελάχιστα εκατοστά ως οφσαιντ και ένα πέναλτι που ήταν καθαρό, πάρθηκε πίσω επίσης για λίγα εκατοστά οφσαιντ. Η ΑΕΚ έβαλε πέντε γκολ, έχασε ευκαιρίες και κυρίως έπαιξε μπαλάρα ακόμα και όταν το ματς είχε μπει στις καθυστερήσεις.
Μια ομάδα που ο Νίκολιτς την έβαλε μέσα στο γήπεδο, σ’ ένα ματς που για περισσότερους από έναν λόγους ήταν ζόρικο, απολύτως προετοιμασμένη πνευματικά και αγωνιστικά. Όχι απλώς για να κερδίσει, αλλά για να σκορπίσει τον αντίπαλο και να προσφέρει μια εντυπωσιακή ποδοσφαιρική παράσταση. Σαν και αυτές που έδινε η ομαδάρα της ΑΕΚ της δεκαετίας του ’90.
