Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Η αλήθεια είναι πως δεν του το είχα του Ζοάο Μάριο, να έχει δεθεί τόσο με την ομάδα. Ήταν λίγο ψαρωτικό αυτό «το γύρισα σπίτι μου», που είπε αμέσως μόλις υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο και ξαναφόρεσε τα κιτρινόμαυρα. Δεν το περίμενα από τον συγκεκριμένο, διότι τον είχα λίγο τύπο που κρατάει αποστάσεις από το συναίσθημα. Βεβαίως όλα αυτά πήγαν περίπατο στον τρόπο που πανηγύρισε εκείνο το γκολ με τον Παναθηναϊκό. Αλλά αυτό ήταν μια άλλη ιστορία.
Παρόλα αυτά ο Ζοάο Μάριο όντως είχε δεθεί πολύ με την ΑΕΚ και όντως είχε ως πρώτη προτεραιότητα να επιστρέψει. Επίσης επειδή από την Τετάρτη έχω διαβάσει πραγματικά… τέρατα, ας τα κάνουμε και σήμερα λίγο πενηνταράκια. Απόλυτη ποδοσφαιρική λογική, υπάρχει στην απόφαση του Νίκολιτς να ζητήσει να έχει ξανά στην ομάδα τον Ζοάο Μάριο. Και να είναι μια επιλογή που είχε κάνει σχεδόν από το φινάλε της περυσινής σεζόν.
Πέρυσι ο Νίκολιτς τον έβαλε συνολικά τον Ζοάο Μάριο σε 31 παιχνίδια. Χωρίς να τον έχει δηλώσει καθόλου στην ευρωπαϊκή λίστα. Ούτε στην φάση του ομίλου, ούτε μετά. Μόνο σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Από το 31 τα 14 τα έκανε ως βασικός. Πως λοιπόν να μην θέλει και πάλι πίσω ο Νίκολιτς έναν παίκτη, που του είχε δώσει 31 ματς σε μια σεζόν στην οποία η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα. Και από την στιγμή που δεν είναι στα 37 του αλλά στα 33 του χρόνια.
Επίσης πως να μην θέλει πίσω έναν ποδοσφαιριστή, που έχει παίξει στην καριέρα του ματς στο Τσάμπιονς Λιγκ και με την Μπεσίκτας και με την Ίντερ και με την Μπενφίκα. Τα ξέρει δηλαδή πολύ καλά αυτά τα ματς. Και δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της ΑΕΚ. Επομένως είναι απολύτως λογικό, ποδοσφαιρικά λογικό, να αποτελεί πρώτη επιλογή του Νίκολιτς, να ξαναβάλει τον Ζοάο Μάριο ως εναλλακτική λύση, για συγκεκριμένο ρόλο στο αγωνιστικό του μοντέλο.
Από την άλλη μεριά, είναι γεγονός πως από χθες ακόμα περισσότερο σε σχέση με προχθές, προσπαθούμε όλοι μας να καταλάβουμε πως το έχει σκεφτεί ο Νίκολιτς με τις επιλογές για την άμυνα του. Κυρίως για το δεξί άκρο. Υπήρχε έτσι κι αλλιώς προβληματισμός, που έγινε ακόμα μεγαλύτερος με τον αποκλεισμό του Γκεοργκίεφ από την ευρωπαϊκή λίστα. Βεβαίως και δεν ήταν απλό να βγει οποιοσδήποτε άλλος παίκτης και ήταν όμως αναγκαίο προκειμένου να προστεθεί ο Βιτάλις. Κάτι δηλαδή σίγουρα θα έπρεπε να χάσει ο Νίκολιτς με την επιλογή του. Απλώς υπάρχει ένα πολύ προφανές ρίσκο.
Φυσικά και αν υπάρχει η σκέψη να γίνει ένα ροτέισον, αυτό θα αφορά τα ματς της Ελλάδας και όχι ένα παιχνίδι με την Ρεάλ ή με τη Ντόρτμουντ. Επομένως εκεί θα επιστρατευτεί ο Γκεοργκίεφ για να πάρει τις ανάσες του ο Ρότα. Ο προβληματισμός και το ρίσκο, αφορούν το αναπάντεχο και όχι το σχεδιασμένο. Αλλά από την στιγμή που δεν ήθελες να χάσεις επιλογές από τα χαφ σου και από την στιγμή που έχεις παίκτες που μπορούν να παίξουν σε περισσότερες από μια θέσεις, παίρνεις το ρίσκο σου. Ρίσκο που, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, υποχρεωτικά θα έπρεπε να πάρει. Είτε έτσι, είτε αλλιώς.
