Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Είχε φανεί ξεκάθαρα η συνθήκη με την οποία θα πήγαινε η ΑΕΚ να παίξει το ματς με την Κηφισιά στην Λεωφόρο. Απαγορεύτηκε να έχει κόσμο και προτιμήθηκε ένα άδειο γήπεδο. Έγιναν απίστευτα πράγματα μέχρι και το βράδυ του Σαββάτου προκειμένου να μην έχει ούτε έναν οπαδό της η ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο.
Στη συνέχεια διαπίστωσαν οι παίκτες της ΑΕΚ όταν μπήκαν στο γήπεδο, πως ο αγωνιστικός χώρος ήταν μόνο για βοσκή κοπαδιού και όχι για ποδόσφαιρο. Ήταν πολύ ξεκάθαρη η παγίδα. Και με την Φωτιά να είναι ο διαιτητής και τους τηλεκριτικοδιαιτητές να πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί δεν υπήρξε παρέμβαση του VAR στο πρώτο ημίχρονο, όταν ο αμυντικός της Καλλιθέας έκανε ράσο την φανέλα του Γιόβιτς.
Ήταν πολύ εμφανής η παγίδα, αλλά η ΑΕΚ δεν την απέφυγε. Έπεσε μέσα. Δεν ήταν προετοιμασμένη πνευματικά. Δεν μπήκε ποτέ στο ματς επί της ουσίας, όπως έπρεπε. Μια φορά έκανε τα πράγματα σωστά και έβαλε γκολ. Κινδύνεψε και κινδύνεψε πολύ περισσότερο απ’ όσα θα έπρεπε σ’ ένα τέτοιου είδους παιχνίδι. Είχε και αρκετούς παίκτες με μέτρια εως κακή εικόνα. Και δεν είχε καν καθαρό μυαλό στις επιλογές της. Δεν είχε, για παράδειγμα, λόγο ο Μάνταλος να πάει για γκολ στο φάουλ που κέρδισε η ΑΕΚ στο 94’. Ειδικά με τον Ζίνι έξω.
Παρεμπιπτόντως, ας μας εξηγήσει κάποιος γιατί έμεινε τόσο πολύ ο Ζίνι εκτός, παρότι βγήκε διότι μάτωσε το πρόσωπο του. Με τον Φωτιά να μην τον αφήνει να μπει. Είπαμε, παγίδα, που όμως η ΑΕΚ σχεδόν μόνη της έπεσε μέσα. Και θα πρέπει όλο αυτό που έγινε χθες, να είναι ένα πολύ καλό μάθημα για τη συνέχεια. Το οποίο το πήρε νωρίς.
