Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε. Ακόμα και τίποτα να μην είχε κάνει ο Ζοάο Μάριο στον έναν χρόνο με την φανέλα της ΑΕΚ και μόνο εκείνο το γκολ που πέτυχε στη Νέα Φιλαδέλφεια με τον Παναθηναϊκό, αρκούσε για να αποτελέσει κομμάτι της ιστορίας της ομάδας. Αλλά και να έχει να λέει για το ντιλ που έκανε να τον πάρει δανεικό από την Μπεσίκτας και το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου συμβολαίου του, να το πληρώνουν οι Τούρκοι.
Όμως για να ξέρουμε και τι λέμε, η επιλογή της ΑΕΚ να φέρει ξανά τον Ζοάο Μάριο, δεν έχει να κάνει σε τίποτα, με εκείνο το γκολ. Ο λόγος που ο Νίκολιτς θεωρεί πως ο Πορτογάλος μεσοεπιθετικός, κουμπώνει πολύ στο αγωνιστικό του μοντέλο, δεν αφορά ένα γκολ που έχει βάλει ο παίκτης. Και ας ήταν ίσως το πιο σημαντικό ολόκληρης της σεζόν. Είναι πολύ πιο σύνθετη και η σκέψη και η απόφαση του Νίκολιτς, για να ζητήσει και πάλι πίσω τον Ζοάο Μάριο.
Καταρχάς υπάρχει κάτι που ουδείς θα πρέπει να λησμονεί. Ο Πορτογάλος είχε και πολύ μέτρια ματς με την ΑΕΚ, αλλά είχε και παιχνίδια που βοήθησε πολύ από την στιγμή που μπήκε στο γήπεδο. Κρατούσε την μπάλα, ανέβαζε την ομάδα, έλεγχε τον ρυθμό του ματς. Έδινε ποιότητα σε στιγμές που η ΑΕΚ το χρειαζόταν. Και αυτός είναι και ο λόγος που τον ήθελε πίσω στην ομάδα, προφανώς όχι για το βασικός ροτέισον. Όπως και πέρυσι δεν ήταν στο βασικό ροτέισον.
Ο Νίκολιτς έψαχνε για μια χρήσιμη επιπλέον λύση στην μεσοεπιθετική γραμμή, με ποιοτικά χαρακτηριστικά, που να ξέρει την ομάδα και να μην έχει στο μυαλό του πως θέλει να παίζει σ’ όλα τα ματς βασικός. Επομένως ως επιλογή, κουμπώνει ακριβώς σ’ αυτά που θέλει ο προπονητής. Για τον ρόλο που τον θέλει. Όσο για την άμυνα, θα τα πούμε από αύριο, καθώς επέλεξα να γράψω για τον Ζοάο Μάριο, πριν δω τις επιλογές που έκανε ο Νίκολιτς και πως αυτές λειτούργησαν στο ματς με τον Νέστο.
