Για τον Πήλιο…

Τα φώτα της δημοσιότητας σήμερα πέφτουν στον Ραζβάν Μαρίν. Και δικαιολογημένα. Πριν από λίγες ημέρες έπεφταν στον Βάργκα, πιο πριν στον Γιόβιτς και πάει λέγοντας. Κάθε παιχνίδι έχει τον δικό του πρωταγωνιστή, κάθε βραδιά αναδεικνύει έναν διαφορετικό ποδοσφαιριστή. Κι αυτή είναι, ίσως, η μεγαλύτερη απόδειξη για το τι πραγματικά χτίζει ο Νίκολιτς. ΟΜΑΔΑ. Με όλα τα γράμματα κεφαλαία!

Και στις ΟΜΑΔΕΣ, ο καθένας έχει τον ρόλο του και, όταν μπαίνει στο γήπεδο, καλείται να τον υπηρετήσει μέχρι τελευταίας ρανίδας. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς είναι μια ΟΜΑΔΑ που πετυχαίνει γιατί προσφέρουν ΟΛΟΙ. Και ένας από αυτούς τους «όλους» είναι ο Σταύρος Πήλιος.

Το είχα γράψει και μετά το παιχνίδι με τον Άρη για τον Γκατσίνοβιτς. Δεν είναι μόνο αυτοί που σκοράρουν. Υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν την απαραίτητη δουλειά για να λειτουργήσει το σύνολο. Η ΟΜΑΔΑ. Κι ο Πήλιος είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση.

Σε επίπεδο ενέργειας, έντασης, πίεσης, επιθετικότητας χωρίς την μπάλα, προσαρμογής στην τακτική και πειθαρχίας σε αυτά που ζητάει ο προπονητής, κάνει πραγματικά πολύ σημαντικές εμφανίσεις. Είναι παντού. Πιέζει, τρέχει, καλύπτει χώρους, ακολουθεί τον αντίπαλο, ανεβαίνει όταν πρέπει, γυρίζει όταν πρέπει και, κυρίως, κάνει αυτό που του ζητάει ο Νίκολιτς.

Ναι, μπορεί σε μία-δύο σέντρες να σημαδέψει… τα πουλιά, όπως έγινε στο ματς με την Λασκ. Έχει θέμα σε αυτό που επιβάλλεται να βελτιώσει; Σαφέστατα! Είναι και θέμα πίεσης στο κεφάλι του και άγχους για το αν θα βγάλει καλή σέντρα και τι θα ακούσει; Νομίζω πως ναι. Όπως και να έχει, πρέπει να το βελτιώσει. Αλλά υπάρχουν κι όλα τα υπόλοιπα.

Ο Πήλιος δεν είναι ένας ποδοσφαιριστής που τώρα εμφανίστηκε στην ΑΕΚ. Ήταν ο βασικός αριστερός μπακ της ομάδας που κατέκτησε το πρωτάθλημα, που προχώρησε στην Ευρώπη μέσω του Conference League και που σήμερα έχει ξεκινήσει με εξαιρετικό τρόπο τη φετινή της ευρωπαϊκή περιπέτεια στο Champions League.

Κανονικά η συζήτηση σταματάει στο ότι τον εμπιστεύεται απόλυτα ο προπονητής του επειδή κάνει ότι του ζητάει. Επειδή… πεθαίνει μέσα στο γήπεδο. Τον βάζει, τον στηρίζει, του δίνει ρόλο και ευθύνη. Κάτι βλέπει. Κάτι ξέρει.

Ακριβώς τα ίδια, σε διαφορετικό βαθμό και χρόνο, ίσχυαν και για τον Ρότα. Έναν ποδοσφαιριστή που είχε αδικηθεί, που άκουσε πολλά και που τελικά, μέσα από τη δουλειά του, κέρδισε απόλυτα πλέον και την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Γιατί αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο οι γκολάρες του Μαρίν. Δεν είναι μόνο οι εκτελέσεις του Βάργκα. Δεν είναι μόνο τα γκολ του Γιόβιτς. Είναι και το τρέξιμο του Πήλιου. Είναι η πίεσή του. Είναι η έντασή του. Είναι οι καλύψεις του. Είναι όλα εκείνα που πολλές φορές δεν γίνονται πρωτοσέλιδο, αλλά είναι κομμάτια της ίδιας εικόνας. Και το ότι η ΑΕΚ μεγαλουργεί εδώ και ένα χρόνο, οφείλεται στη συνολική εικόνα.