Προφανώς δικαίως έπεσαν από όλους μας, τα φώτα της αποθέωσης πάνω στον Μάγερ και στον Βάργκα μετά το εντυπωσιακό 5-0 της ΑΕΚ επί του Άρη. Δύο ποδοσφαιριστές που πραγματοποίησαν εξαιρετική εμφάνιση και είχαν καθοριστική συμβολή σε μια βραδιά που η ΑΕΚ κυριάρχησε απόλυτα.
Όπως δίκαια είχαν πέσει τα φώτα σε προηγούμενα παιχνίδια πάνω στον Γιόβιτς, στον Βιτάλις και σε όποιον άλλον…
Οι πρωταγωνιστές πρέπει να αναγνωρίζονται, οι μεγάλες εμφανίσεις να αποθεώνονται και οι παίκτες που κάνουν τη διαφορά να παίρνουν το χειροκρότημα που τους αξίζει. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι. Υπάρχουν κι αυτοί που σπάνια, έως και ποτέ, ακούνε το όνομά τους από την κερκίδα. Αυτοί που δεν έχουν πάντα το «γκελ», που δεν είναι τα πρώτα ονόματα που θα ακουστούν μετά από μια μεγάλη νίκη και που, πολλές φορές, ακόμα κι όταν κάνουν σπουδαία πράγματα μέσα στο γήπεδο, δεν παίρνουν το μερίδιο της αποθέωσης που πραγματικά τους αναλογεί.
Ο Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένας ποδοσφαιριστής για τον οποίο μπορείς να συζητήσεις πολλά. Να βρεις αδυναμίες στο παιχνίδι του, να εκνευριστείς με επιλογές του, να απαιτήσεις περισσότερα σε συγκεκριμένους τομείς. Αλλά υπάρχει κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει. Ότι δεν τα δίνει όλα. Πάντα. Ο «Γκάτσι», είτε βρίσκεται σε καλή βραδιά, είτε σε μέτρια, είτε ακόμα και σε κακή, θα τρέξει, θα μαρκάρει, θα πιέσει, θα κυνηγήσει. Θα… πεθάνει μέσα στο γήπεδο για την ομάδα του. Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν μπορεί και δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο.
Απέναντι στον Άρη ήταν καταπληκτικός!
Η κάθετη πάσα που βγάζει στο πρώτο γκολ της ΑΕΚ είναι πραγματικά μαγική. Το ίδιο μαγική είναι και η σέντρα του στο δεύτερο γκολ, που καταλήγει στο κεφάλι του Βάργκα. Δύο ενέργειες υψηλότατης ποδοσφαιρικής ποιότητας. Κι ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Αν αυτές τις δύο ενέργειες, τις είχε κάνει ο Βιτάλις ή ο Μάγερ, σήμερα πιθανότατα θα μιλούσαμε για δύο στιγμές που θα είχαν γίνει αντικείμενο αποθέωσης από όλους.
Ο Γκατσίνοβιτς, όμως, κάνει και πολλά περισσότερα που δεν φαίνονται πάντα στα highlights. Από την αριστερή πλευρά συμμετέχει ενεργά στο πρεσάρισμα, βοηθά σημαντικά την ΑΕΚ να ανακτά την μπάλα και προσφέρει πολλή δουλειά στο παιχνίδι χωρίς αυτήν.
Ναι, έχει και το μεγάλο του πρόβλημα. Την τελική προσπάθεια. Εκεί είναι πολλές φορές που εκνευρίζει την κερκίδα και δικαιολογημένα. Είναι άγχος; Είναι έλλειψη πίστης; Είναι ότι θολώνει το μυαλό του την κρίσιμη στιγμή; Όποια κι αν είναι η εξήγηση, η αλήθεια είναι ότι στα τελειώματα και στις τελικές επιλογές, έχει θέμα. Αυτό όμως δεν μπορεί να αναιρεί όλα τα υπόλοιπα.
Και ο Νίκολιτς το ξέρει καλύτερα από όλους. Δεν ήταν τυχαίο ότι με το που βγήκε από το γήπεδο, τον συνεχάρη και τον αγκάλιασε. Ο προπονητής της ΑΕΚ γνωρίζει πολύ καλά τι του προσφέρει ο Γκατσίνοβιτς, γι’ αυτό τον πιστεύει και γι’ αυτό τον στηρίζει. Το ίδιο δίκαιο, όμως, είναι να το κάνουμε κι εμείς. Να μην στεκόμαστε μόνο στις στιγμές που θα χάσει μια ευκαιρία και θα μας εκνευρίσει. Αλλά να του πιστώνουμε και όσα προσφέρει στην ομάδα.
Και εμφανίσεις όπως αυτή απέναντι στον Άρη, να τις αναγνωρίζουμε όπως πραγματικά του αξίζει. Η δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο δεν είναι να αποθεώνεις μόνο τους αγαπημένους σου. Είναι να ξέρεις να αναγνωρίζεις και να χειροκροτείς όποιον το αξίζει.
