Ο Ανδρέας Πετρόπουλος ήταν καλεσμένος στο podcast «Man to Man» της Stoiximan GBL και μίλησε για τη διαδρομή του στο μπάσκετ, την αγάπη του για τη Formula 1, αλλά και τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του.
Ο 32χρονος γκαρντ αποκάλυψε πως όταν ήταν παιδί ονειρευόταν να γίνει πιλότος της Formula 1, έχοντας ως πρότυπο τον Μίκαελ Σουμάχερ, πριν τελικά ακολουθήσει τον δρόμο του μπάσκετ.
Η μπασκετική του πορεία ξεκίνησε από το Παγκράτι και, μέσα από αρκετές ομάδες, έφτασε μέχρι τον Κολοσσό Ρόδου, όπου ολοκλήρωσε τη σεζόν 2025-26.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρθηκε επίσης στο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό, αλλά και στην ΑΕΚ, αποκαλύπτοντας πως η μεταγραφή του στην Ένωση ήταν μια στιγμή που τον έκανε να δακρύσει από χαρά.
Για το όνειρο της Fornula 1: «Έβλεπα τον πατέρα μου, να παρακολουθεί πάρα πολύ στο σπίτι. Δηλαδή η εικόνα που είχα ήταν, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, να βλέπει Grand Prix και γενικά είχα ένα έρωτα με την ταχύτητα. Είτε ήταν ποδήλατο, είτε ήταν πατίνι, είτε οτιδήποτε. Μέχρι που είδα τη φόρμουλα και ξεκίνησα να πηγαίνω σε καρτ».
Για την πρώτη εμπειρία στη Stoiximan GBL με τον Πανιώνιο: «Ήταν λίγο δύσκολα εκεί, γιατί ήταν η χρονιά που υποβιβάστηκε ο Πανιώνιος. Και για μένα ήταν δύσκολα, ενώ είχα τη δυνατότητα να παίξω και να μπορώ να ανταγωνιστώ σε αυτό το επίπεδο, η ομάδα δεν πήγαινε καλά και προφανώς αλλάζανε παίκτες. Γινόντουσαν αλχημείες με τους ξένους και με τους Έλληνες, οπότε ο χρόνος μας ήταν πάρα, πάρα πολύ περιορισμένος, όντας μικρός, αλλά σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι είναι η χρονιά, η οποία είναι πιο δύσκολη στο ψυχολογικό θέμα γιατί δεν έπαιζα και δεν υπήρχε και αποτέλεσμα. Γιατί σκέφτεσαι με το μυαλό σου ότι “αν έπαιζα τι μπορεί να γινόταν;”».
Για τις σεζόν σε Β’ Εθνική και Elite League: «Όταν πήγα στον Ιωνικό σκεφτόμουν ότι δεν είμαι για Β’ Εθνική, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ εκεί γι’ αυτό, αλλά το μπάσκετ μου έκανε πάρα πολύ καλό. Στην Α2 έχω πάρα πολλά χρόνια, έχω γυρίσει πάρα πολλές ομάδες και θεωρώ ότι οι εμπειρίες και αυτά που σου προσφέρει η Α2, όχι μόνο για το μπασκετικό κομμάτι, αλλά και για το κομμάτι της φιλίας, είναι πιο χαλαρά. Μου έχουν λείψει πάρα πολύ τα ταξίδια με ένα πούλμαν, να είμαστε τριάντα άνθρωποι, χωρίς αεροπλάνα και πολυτέλειες. Υπάρχει ο επαγγελματισμός αλλά υπάρχει και τόσος χαβαλές μεταξύ των παικτών, ένα πάρα πολύ ωραίο κλίμα, το οποίο αν είναι καλό εκτός γηπέδου, κατά 99% θα είναι καλό και εντός γηπέδου».
Για την εμπειρία του Ολυμπιακού: «Ήταν καθοριστική εκείνη η σεζόν. Πρώτον, γιατί ήταν τεράστια τιμή να παίξω για τον Ολυμπιακό σε μια χρονιά η οποία είχε γίνει ότι είχε γίνει. Η επιλογή μου να πάω εκεί ήταν instant. Δεν το σκέφτηκα καν με το που με πήρε ο Τσαλδάρης τηλέφωνο, με τον οποίο παίξαμε και συμπαίκτες και είχαμε μια πολύ καλή σχέση, με το που με πήρε τηλέφωνο δεν ρώτησα ούτε λεφτά ούτε τίποτα. Είπα ναι, έρχομαι. Τέλος».
Για την ΑΕΚ: «Πίστευα ότι θα μείνω για πάντα στην ΑΕΚ και ήθελα να μείνω για πάντα στην ΑΕΚ για πάρα πολλούς λόγους. Τώρα τι να σου πω; Ότι έκλαιγα; Έκλαιγα! Δηλαδή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που μπορούσε να έχει ένας παίκτης στο δικό μου επίπεδο. Πριν από πριν δύο χρόνια έπαιζα Α2. Παρά τα προβλήματα, απλά γούσταρα Τόσο πολύ που ήμουν εκεί, που έκανα τα πάντα ώστε να βρίσκομαι κάθε μέρα στο γήπεδο με ό,τι κόστος και να ‘χει αυτό. Δηλαδή όταν ήμουν εκεί, είχα αναγκαστεί να δανείζομαι χρήματα για να πηγαίνω απλά προπόνηση, να έχω βενζίνη για να πάω στο γήπεδο επειδή γούσταρα να παίζω για την ΑΕΚ. Είχα τρέλα, ήμουν σαν εθισμένος να παίζω για την ΑΕΚ».
