Έχει γίνει πολύ μεγάλη κουβέντα το τελευταίο διάστημα για το πόσο σημαντική είναι
η επιστροφή του Ζίνι, στην αγωνιστική εξίσωση της ΑΕΚ. Από μόνο του αυτό το
γεγονός θα ήταν εξαιρετικά σημαντικό έτσι κι αλλιώς. Πολλώ δε μάλλον από την
στιγμή που ο Νίκολιτς έχει μιλήσει δημοσίως για τον αγαπημένο του σχηματισμό με
δυο επιθετικούς. Αλλά ακόμα και μετά απ’ αυτά που είπε ο Γιόβιτς, για τον επιθετικό
που θέλει δίπλα του.
Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε και επειδή το ακούω και το διαβάζω
και από κάποιους αυτές τις μέρες, προφανώς και ο Ζίνι δεν είναι κανένας
ποδοσφαιρικός σούπερμαν Δεν θα έρθει και θα πάρει την ΑΕΚ στα χέρια του και δεν
θα την απογειώσει. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει τέτοιος παίκτης, αλλά κανείς δεν είπε
κιόλας πως ο Ζίνι είναι τέτοιος.
Όμως η πραγματικότητα είναι πως στον αρχικό σχεδιασμό της ΑΕΚ, ο Ζίνι
αποτελούσε ένα πολύ κομβικό κομμάτι του αγωνιστικού μοντέλου που ήθελε να
εφαρμόσει ο Νίκολιτς. Πριν καν αποκτηθεί στην μεταγραφική περίοδο ο Γιόβιτς.
Όσοι ήμασταν στην προετοιμασία στην Ολλανδία το καλοκαίρι και είδαμε πως
ακριβώς συμπεριφερόταν και δούλευε ο Σέρβος τεχνικός με τον Ανγκολέζο φορ,
καταλάβαμε πόσο πολύ τον υπολογίζει και ποντάρει σ’ αυτόν.
Από τον Ζίνι περίμενε να δώσει στην επίθεση της ΑΕΚ ταχύτητα, να δώσει εντάσεις.
Να δώσει και ποιότητα. Αλλά ειδικά τα δυο πρώτα στοιχεία είναι πολύ σημαντικά και
λείπουν και πολύ από τον τρόπο που τώρα λειτουργεί η ΑΕΚ. Ο Ζίνι είναι ένα παιδί
που πέρυσι έκανε τρομερή σεζόν, που είναι στα 23 του και που ο Νίκολιτς πόνταρε
πολλά στην φετινή του εκτόξευση. Θυμίζω την ατάκα, «αν συνεχίσει έτσι, φέτος θα
είναι η χρονιά του», που είπε ο προπονητής της ΑΕΚ στο φινάλε της προετοιμασίας
στην Ολλανδία.
Προφανώς και ο Ζίνι δεν κρατάει κανένα μαγικό ραβδί με το οποίο θα λύσει όλα τα
αγωνιστικά προβλήματα που έχει η ΑΕΚ. Ούτε καν είναι ένα παιδί που μπορεί να
ποντάρει ο Νίκολιτς πως μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Όπως για
παράδειγμα μπορεί να κάνει ο Γιόβιτς. Όμως ο Ζίνι είναι ένα πολύ σημαντικό, ένα
πολύ κομβικό γρανάζι, για την επιθετική λειτουργία της ομάδας. Αυτό ήταν το πλάνο
του Νίκολιτς. Έτσι την είχε σχεδιάσει γενικώς, αλλά και ειδικώς την επιθετική
λειτουργία.
Υπάρχει συζήτηση και δικαιολογημένα, πως την ΑΕΚ που ο Νίκολιτς περίμενε να δει
από τον Οκτώβρη και μετά, ακόμα δεν την έχει δει ούτε ο ίδιος, ούτε κανείς μας. Δεν
μπορεί ουδείς να το πει με σιγουριά, αλλά ίσως αυτό περνάει και μέσα από το
γεγονός πως έλειπε ένα τόσο κομβικό κομμάτι του αγωνιστικού παζλ, όπως ο Ζίνι.
Και έχει μεγάλη σημασία να δούμε το πως θα λειτουργήσει η ομάδα, όταν αυτό το
κομμάτι μπει στην θέση του. Αν όντως η εικόνα της επίθεσης και του παιχνιδιού
συνολικά, θα είναι διαφορετική. Είναι βασικό γρανάζι που έλειπε, τώρα θα μπει ξανά
και η μηχανή θα πρέπει να αρχίσει να λειτουργεί καλύτερα. Τουλάχιστον αυτή είναι η
προσδοκία που υπάρχει.
