Δεν χρειάζεται κανείς να κρύβεται πίσω από κανένα δάκτυλο. Σπανίζουν οι ανατροπές από 3-0 και υπάρχει λόγος που σπανίζουν. Πρέπει η μια ομάδα να κάνει υπερβολικά πολλά πράγματα και να υποχρεώσει και τον αντίπαλο της, να περιοριστεί σε υπερβολικά λίγα. Ενώ είναι ακόμα πιο σπάνιες τέτοιες ανατροπές, απέναντι σε ομάδες από τοπ πρωταθλήματα. Έστω και μικρομεσαίες.
Από την άλλη μεριά, ούτε η ΑΕΚ ως οργανισμός, ούτε ο ποδοσφαιρικός εγωισμός πρωτίστως του προπονητή της και μετά τον ποδοσφαιριστών της, επιτρέπει λευκή σημαία και παράδοση, πριν καν υπάρξει η δεύτερη μάχη. Αφού υπάρχει ακόμα ένα ματς στην Φιλαδέλφεια, για να μπορέσει η ΑΕΚ να διεκδικήσει την υπέρβαση, θα πρέπει να το κάνει μ’ όλες τις δυνάμεις και του μυαλού της και του σώματος.
Μάλιστα, για να ξέρουμε και τι λέμε, αυτή είναι και η σκέψη και του Νίκολιτς και των ποδοσφαιριστών του. Δεν χρειάζεται καμία νουθεσία και καμία επ’ αυτού υπόδειξη. Δεν τα έχει κανείς μέσα στην ομάδα ανάγκη αυτά. Πρώτος ο Νίκολιτς είναι αυτός που πιστεύει βαθιά, πως η μοναδική χαμένη μάχη, είναι αυτή που δεν την δίνεις. Του είπε πως πιστεύει στην ανατροπή. Αλλά του φαινόταν κιόλας. Θα το περάσει και στους παίκτες του, αν και δεν θεωρώ πως σκέφτονται κάτι πολύ διαφορετικό.
Το ξαναγράφω, για να καταλαβαινόμαστε. Συζητάμε για κάτι ακόμα μεγαλύτερο και από υπέρβαση. Αλλά είναι δεδομένο πως αν η Ράγιο κάνει το λάθος να θεωρήσει πως η ΑΕΚ δεν πιστεύει στην ανατροπή, θα το μετανιώσει. Επίσης λάθος θα κάνει και όποιος απ’ όσους έχουν πάρει εισιτήριο για την ρεβάνς, το φοβηθεί. Ο Νίκολιτς και οι παίκτες και όλοι μέσα στην ομάδα, το ξέρουν καλά το χρέος τους. Και πρώτος ο Σέρβος κόουτς, έχει και πίστη απέναντι σ’ αυτό το χρέος. Αυτή είναι η βάση για όσα θα δουλέψει και θα προετοιμάσει, μέχρι και να ξαναμπεί στο γήπεδο την προσεχή Πέμπτη, για να ξαναβρεί μπροστά του την Ράγιο. Καλό Πάσχα σ’ όλους και όσοι ταξιδέψετε για όπου ταξιδέψετε, τόσοι και να επιστρέψετε.
