Η ΑΕΚ δέχθηκε ένα γκολ στην αρχή του ματς και ένα γκολ στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Δέχθηκε και ένα ακόμα από πέναλτι σε χέρι που ο Ρέλβας το ακουμπά στο έδαφος για να στηριχτεί. Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο γκολ της Ράγιο, η ΑΕΚ κάνει δοκάρι με τον Βάργκα και δυο ευκαιρίες του… θανάτου, με τον Κοϊτά.
Σε τέτοιο επίπεδο, δηλαδή στα προημιτελικά μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, απέναντι σε μια ισπανική ομάδα, όταν συμβαίνουν όλα αυτά, δεν μπορείς εύκολα να έχεις τύχη. Φυσικά ήταν μια σειρά από αγωνιστικά ζητήματα που δεν πήγαν καλά χθες για την ΑΕΚ. Όμως από την άλλη μεριά, η τιμωρία ήταν ακραία σκληρή. Υπό την έννοια πως η ΑΕΚ δικαιούταν σίγουρα ένα γκολ και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα έπρεπε να φάει το τρίτο απ’ αυτό το πέναλτι.
Βεβαίως η πραγματικότητα για την ΑΕΚ είναι, πως όταν σπάει το δίδυμο Πινέδα και Μαρίν στην μεσαία γραμμή, χάνεται ίσως το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό κομμάτι της αγωνιστικής ισορροπίας της ΑΕΚ. Και το πρώτο γκολ η Ράγιο το βάζει από γλίστρημα του Μάνταλου στα χαφ και το δεύτερο από λάθος του Πινέδα στα χαφ. Εκεί δηλαδή που παίζεται όλο το παιχνίδι.
Δεν ξέρω τι ελπίδες θα είχε η ΑΕΚ αν έμενε το 2-0 και δεν ερχόταν αυτό το πέναλτι από το χέρι στήριξης του Ρέλβας. Σίγουρα θα είχε ελπίδες αν έμπαινε είτε το δοκάρι, είτε οι δυο τεράστιες φάσεις του Κοϊτά. Τώρα φυσικά και τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Τελειωμένη, δεν είναι καμία ομάδα. Και ποτέ. Ειδικά μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Όμως η Ράγιο είναι μια ομάδα που είναι επιπέδου Πριμέρα και το έδειξε και μέσα στο γήπεδο χθες. Μ’ ότι αυτό συνεπάγεται.
