Παραμονή του αγώνα με τον Άρη, ο Νίκολιτς μίλησε για πολλή ώρα για το πόσο δύσκολο είναι μετά από τόσες μέρες αποχής, να βρει ξανά η ομάδα τον ρυθμό της. Και ήταν πολύ προφανές πως αυτό τον ανησυχούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Σχεδόν φοβόταν πως θα δει στο γήπεδο μια ΑΕΚ που θα είναι παγωμένη. Και ακριβώς αυτό είδε.
Δεν είναι μόνο ότι έκανε ένα κακό παιχνίδι η ΑΕΚ. Είναι και πως είχε εικόνα ξένη, σε σχέση μ’ αυτή που μας έχει συνηθίσει. Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, η ΑΕΚ που συνήθως είναι κυριαρχική, που συνήθως έχει την μπάλα στα πόδια της, ήταν πίσω από την σέντρα και περίμενε. Κυρίως διότι είχε χάσει το κέντρο και όταν αυτό συμβαίνει, συνήθως χάνεις και το παιχνίδι.
Βεβαίως για να ξέρουμε και τι λέμε, η ΑΕΚ το ματς δεν το έχασε, διότι είχε την λογική να ακολουθήσει στο φινάλε το δόγμα, παιχνίδι που δεν κερδίζεις, φρόντισε να μην το χάσεις. Και μάλιστα, επίσης για να ξέρουμε και τι λέμε, πήγε και να το πάρει στο φινάλε, διότι έκανε τρεις ευκαιρίες απ’ αυτές που λέμε του… θανάτου. Ειδικά αυτή με την Γιόβιτς, είναι που λέμε «δεν χάνεται». Ειδικά από έναν παίκτη σαν τον Γιόβιτς.
Προφανώς και η ΑΕΚ τον ρυθμό της θα τον βρει. Τον ρυθμό δηλαδή που της έλλειπε ξεκάθαρα στο χθεσινό παιχνίδι. Προφανώς και αυτό που κατά βάση έχασε στην Θεσσαλονίκη, είναι την ευκαιρία να κάνει μια νίκη – δήλωση. Να κερδίσει εκεί που δεν έχουν καταφέρει ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε και ο ΠΑΟΚ. Όμως τα κρίσιμα τα έχει μπροστά της μέσα στην εβδομάδα, που είναι την Τετάρτη με τον ΟΦΗ για το κύπελλο και την Κυριακή με τον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα.
Και κάτι τελευταίο για το ντεμπούτο Βάργκα. Φυσικά και έτσι όπως έπαιζε η ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν αδύνατον να μπορέσει να μπει ενεργά στο ματς ένας φορ σαν τον Ούγγρο. Φυσικά και θέλει δουλειά ακόμα για να λειτουργήσει ένα δίδυμο με τον Γιόβιτς και τον Βάργκα. Όμως είδα έναν φορ, που δεν μπορεί να τον κάνει εύκολα καλά, ο αντίπαλος αμυντικός. Σ’ όσες προσωπικές μονομαχίες μπήκε, είτε τις κέρδισε, είτε πήρε φάουλ.
