Για κάποιο λόγο, στην Ελλάδα έχουμε μια αδυναμία να βγάζουμε συμπεράσματα πριν καν δούμε κάτι να δουλεύει πραγματικά στο γήπεδο. Κάπως έτσι αντιμετωπίστηκε και η συνύπαρξη του Μπαρνάμπας Βάργκα με τον Λούκα Γιόβιτς στην επίθεση της ΑΕΚ. Πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι δεν γίνεται, ότι είναι «ίδιοι», ότι θα πατάνε ο ένας στα μέτρα του άλλου, ότι το σχήμα δεν μπορεί να σταθεί. Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν παίζεται ούτε στα… χαρτιά ούτε στις… ταμπέλες.
Γιατί η πραγματικότητα είναι άλλη. Και η πραγματικότητα λέει πως όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι αυτοί οι δύο όχι μόνο μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά μπορούν να κάνουν και πολύ καλή δουλειά μαζί. Όχι επειδή ξαφνικά άλλαξαν χαρακτηριστικά, αλλά επειδή η ΑΕΚ αρχίζει να παίρνει από αυτούς ακριβώς αυτό που πρέπει. Ο καθένας δίνει διαφορετικά πράγματα, χωρίς να χρειάζεται να κάνει τα πάντα.
Ο Γιόβιτς είναι ο παίκτης που μπορεί να σταθεί ως σημείο αναφοράς, να κρατήσει μπάλα, να παίξει με πλάτη, να τραβήξει επάνω του άμυνες και να δημιουργήσει χώρο. Ο Βάργκα από την άλλη είναι εκείνος που διαβάζει τη φάση, που ξέρει να κινείται σωστά μέσα στην περιοχή, που «μυρίζεται» το γκολ και εμφανίζεται εκεί που πρέπει. Άρα τελικά δεν μιλάμε για δύο παίκτες που ακυρώνει ο ένας τον άλλον. Μιλάμε για δύο φορ που, όταν βρουν ρυθμό και σωστές αποστάσεις, μπορούν να γίνουν πολύ δύσκολο πρόβλημα για κάθε άμυνα.
Και αυτό ακριβώς αρχίζει να βγάζει η ΑΕΚ στο χορτάρι. Φαίνεται ότι ο ένας καταλαβαίνει όλο και περισσότερο το παιχνίδι του άλλου. Φαίνεται ότι υπάρχουν συνεργασίες, ότι υπάρχουν κινήσεις με νόημα, ότι υπάρχουν φάσεις στις οποίες ο ένας δουλεύει για να τελειώσει τη φάση ο άλλος. Και σε μια ομάδα που θέλει να πιέζει, να πατάει περιοχή και να δημιουργεί συνεχή απειλή, αυτό είναι τεράστιο κέρδος.
Κάπου εδώ, βέβαια, καλό είναι να μιλήσουν και τα γεγονότα. Κόντρα στην Κηφισιά σκόραραν και οι δύο. Με τον Ατρόμητο ο Γιόβιτς βρήκε δίχτυα δύο φορές. Με την Τσέλιε ο Βάργκα έβαλε το όνομά του στον πίνακα των σκόρερ. Με τον Βόλο ο Βάργκα έκανε ξανά τη δουλειά, με τον Λεβαδειακό σκόραρε ο Γιόβιτς. Άρα δεν μιλάμε για μια θεωρία, ούτε για κάτι που “ίσως” μπορεί να συμβεί. Μιλάμε για μια συνθήκη που ήδη δίνει πράγματα στην ΑΕΚ.
Οπότε, ας αφήσουμε στην άκρη το εύκολο συμπέρασμα ότι δύο φορ με παρόμοια χαρακτηριστικά δεν μπορούν να παίξουν μαζί. Στην περίπτωση του Βάργκα και του Γιόβιτς, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο χτίζουν χημεία, τόσο περισσότερο αποδεικνύουν ότι μπορεί να θεωρήθηκαν από αρκετούς αταίριαστοι, αλλά στο γήπεδο δείχνουν ολοένα και πιο ταιριαστοί. Και αυτό, για την ΑΕΚ στην τελική ευθεία, μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο φαντάζονταν όσοι βιάστηκαν να τους κρίνουν.
