Καταλαβαίνω απόλυτα το γιατί ο οργανισμός της ΑΕΚ ξύπνησε χθες το πρωί, μ’ έναν κόμπο στον λαιμό. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, ακόμα και η τελευταία λεπτομέρεια μπορεί να μετρήσει ή να κοστίσει. Πολύ περισσότερο δυο ολόκληροι βαθμοί. Ακόμα περισσότερο, όταν συνειδητοποιείς πως η ΑΕΚ στα παιχνίδια με τον Βόλο και με τον Ατρόμητο, κλώτσησε μια ευκαιρία, να μπει με τέσσερις βαθμούς διαφορά από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ στα πλέι οφ. Αυτή θα ήταν πραγματικά μια συνθήκη που θα έδινε ένα καθαρό προβάδισμα, σ’ ένα μίνι πρωτάθλημα έξι αγώνων. Και ήταν μια ευκαιρία που η ΑΕΚ θα μπορούσε να την είχε αξιοποιήσει.
Από την άλλη μεριά, οφείλω να ομολογήσω πως καθόλου δεν καταλαβαίνω αυτό που πολύ έχω ακούσει από την Κυριακή το βράδυ, πως στο Περιστέρι τελείωσαν όλα στην μάχη του πρωταθλήματος. Αυτό δεν προκύπτει ούτε από την βαθμολογία, ούτε από την εικόνα της ΑΕΚ. Την ευκαιρία να μπει με δικό της πλεονέκτημα έχασε η ΑΕΚ. Δεν μπαίνει όμως κυνηγώντας κανέναν στην βαθμολογία. Τα πάντα, όλα, εξακολουθούν να βρίσκονται στο χέρι της και στο πόδι της. Και αυτό είναι κάτι που το έχει κατακτήσει, μ’ αυτά που ήδη έχει κάνει στην φετινή σεζόν.
Επίσης, για να ξέρουμε και τι λέμε, η ΑΕΚ πέταξε δυο βαθμούς, επειδή έκανε δυο τραγικά λάθη σε δυο στατικές φάσεις. Και επειδή στην τελευταία φάση, η μπάλα πήγε δυο φορές δοκάρι. Δεν υπήρχε ούτε καμία αγωνιστική κατάρρευση, ούτε καμία ομάδα που δεν έδειχνε απόλυτα κυρίαρχη σ’ όλο το ματς. Η συνολική εικόνα της ΑΕΚ στο Περιστέρι, σε μια έδρα που ο ΠΑΟΚ έχασε, ήταν ομάδας που διεκδικεί το πρωτάθλημα. Αυτή είναι πραγματικότητα.
Για το τι είναι και τι δεν είναι η φετινή ΑΕΚ, το έχουμε πει και το έχουμε αναλύσει και δεν αλλάζει από αγωνιστική σε αγωνιστική. Είναι σε μια χρονιά μεταβατική, μια ομάδα που ο καινούργιος προπονητής της, την έκτισε το περασμένο καλοκαίρι από την αρχή. Και που την κτίζει ακόμα. Δεν είναι πολύ λογικό να θυμόμαστε και να ξεχνάμε αυτή την συνθήκη, ανάλογα με την Κυριακή και ανάλογα με το αποτέλεσμα.
Όπως και δεν είναι λογικό, να βάζουμε μπροστά τα λόγια του Νίκολιτς για fight, believe, never give up, μόνο κάθε φορά που η ΑΕΚ παίρνει σπουδαίες νίκες. Δεν πάει έτσι το πράγμα. Πολέμα και πίστευε και μην εγκαταλείπεις ποτέ και όταν πάει το πράγμα τρένο, αλλά και όταν γίνονται ασύλληπτες μπούρδες στην ανασταλτική λειτουργία, όπως και όταν η μπάλα πηγαίνει δοκάρι και έξω και όχι μέσα. Αυτό άλλωστε είναι το νόημα στα λόγια του Νίκολιτς. Και πάλι για να ξέρουμε και τι λέμε, περισσότερη αξία και ισχύ έχουν αυτά τα λόγια όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, παρά όταν είναι… κρέμα.
Η ΑΕΚ δεν έχει χάσει τίποτε άλλο, εκτός από μια πολύ καλή ευκαιρία, για να μπει μ’ ένα ελαφρύ προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών της, στα πλέι οφ. Μέχρις εκεί. Όμως παραμένει η ομάδα που θα διεκδικήσει μέχρι τέλους τις πιθανότητές της. Παραμένει η ομάδα που θα βρίσκεται στο σβέρκο των άλλων δυο, μέχρι τέλους. Και θα δούμε που θα βγει όλο αυτό.
