Ορισμένα φορές υπάρχουν πράγματα στην ΑΕΚ που αγγίζουν και καμιά φορά ξεπερνούν το όριο της παράνοιας. Μέχρι όμως που κάποια στιγμή έρχεται η πραγματικότητα και βάζει όλα τα στην θέση τους και κυρίως στην πραγματική τους διάσταση. Ήδη από το καλοκαίρι, ο Ζούμπκοφ ήταν σχεδόν πάντα το επίκεντρο στις συζητήσεις στην κοινωνία της ΑΕΚ.
Ξεκινήσαμε από τα πολύ ωραία, που πάμε με τον Ζούμπκοφ, δεν μπορεί, δεν ξέρει, δεν κάνει, δεν είναι παίκτης για την ΑΕΚ. Όλο το καλοκαίρι έτσι το βγάλαμε. Μόλις έπιασε το φθινόπωρο, το τροπάρι άλλαξε. Γιατί δεν παίζει ο Ζούμπκοφ, τι έχει ο Νίκολιτς με τον Ζούμπκοφ, πως ξαφνικά δεν κάνει ο Ζούμπκοφ στον προπονητή.
Όλα αυτά φούντωναν πολύ, την στιγμή που εξελισσόντουσαν. Και δημιουργούσαν ένα κλίμα που αφενός ήταν άδικο και για τον προπονητή αλλά και για τον ποδοσφαιριστή. Αφετέρου ήταν και πολύ μακριά, απ’ αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, την οποία ήρθαν να την αναδείξουν, οι κλήσεις της εθνικής ομάδας της Ουκρανίας, στις οποίες ο Ζούμπκοφ ήταν μέσα.
Υπενθυμίζω πως όταν ο Ουκρανός αποκτήθηκε από την ΑΕΚ τον περασμένο Ιούνη, είχε χάσει την θέση του στην εθνική. Και ο λόγος που την είχε χάσει, ήταν προφανώς διότι δεν βρισκόταν σε καλή αγωνιστική κατάσταση ή εν πάση περιπτώσει, στην κατάλληλη ετοιμότητα σωματική αλλά και πνευματική. Αντιθέτως τώρα βρίσκεται κανονικά και πάλι στις κλήσεις της εθνικής. Μέσω της ΑΕΚ δηλαδή, ο Ζούμπκοφ, κέρδισε ξανά την θέση του. Και αυτό τα λέει όλα.
Όπως και ο Μάγερ, που είναι ένας παιχταράς, ένας αρτίστας της μπάλας, μέσω της ΑΕΚ ξαναβρήκε την θέση του στην εθνική. Την είχε χάσει όταν το ναυάγιο της περυσινής Βόλφσμπουργκ τον είχε παρασύρει και αυτόν στον ποδοσφαιρικό βυθό. Τώρα με την ΑΕΚ ξαναβγήκε στην επιφάνεια, μαζί με το τεράστιο ταλέντο του. Και φυσικά κέρδισε ξανά την θέση του στην εθνική ομάδα της Κροατίας. Εκεί που αξίζει να βρίσκεται.
