Από την Κυριακή το βράδυ, υποχρεωθήκαμε να ασχοληθούμε μ’ οτιδήποτε άλλο, εκτός απ’ όσα έκανε η ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο και κυρίως από τη νίκη την οποία πήρε. Διότι καλό θα είναι να θυμηθούμε, πως η ΑΕΚ στο Πανθεσσαλικό κέρδισε. Διότι αν περιμένει κάποιος από το κλίμα που έχει δημιουργηθεί ή ακόμα και από σχόλια κάποιων «ανησυχούντων», μάλλον δεν θα έχει ξεκάθαρη εικόνα για το αποτέλεσμα. Θα νομίζει πως η ΑΕΚ άφησε βαθμούς.
Όχι λοιπόν, η ΑΕΚ κέρδισε στον Βόλο. Για το εάν έπαιξε ή δεν έπαιξε καλά, τα έχουμε γράψει. Όχι, δεν έπαιξε καλά. Ούτε πέρυσι τέτοια εποχή έπαιζε καλά. Και μάλιστα πέρυσι δεν είχαμε καν αυτή την εντυπωσιακή εικόνα εντός έδρας και την προβληματική εντός. Η ομάδα ψαχνόταν και εντός και εκτός έδρας, αλλά από τον Νοέμβρη και μετά βρήκε και την ισορροπία της και όλα και τελικά πήρε το πρωτάθλημα.
Τώρα η ΑΕΚ όντως παρουσιάζει μια προβληματική εικόνα εκτός έδρας. Την παρουσίασε και στον Βόλο κυρίως στο πρώτο ημίχρονο. Όμως το πράγμα το πήρε πάνω του ο Γιόβιτς. Και για να ξέρουμε ο Λούκα ήταν ο πρώτος από τους παίκτες της ΑΕΚ, που τον διακόπτη σε σχέση με το ματς με την Τρίπολη, τον γύριζε. Θυμίζω πως ο Γιόβιτς έχασε δυο τεράστιες ευκαιρίες με τον Αστέρα. Δυο ευκαιρίες απ’ αυτές, που λες πως δεν χάνονται. Ειδικά από έναν παίκτη με την κλάση του Γιόβιτς.
Πρώτος ο Σέρβος το είχε στο μυαλό του. Πρώτος ο Λούκα ήθελε αυτό να το γυρίσει και το γύρισε. Τα έκανε όλα ο Γιόβιτς στον Βόλο. Όλα όσα χρειαζόντουσαν προκειμένου η ΑΕΚ να φύγει με τους τρεις βαθμούς. Κάτι που εκτός από την τεράστια κλάση και ποιότητα του Λούκα, φανέρωσε και την ιδιοσυγκρασία του και τη νοοτροπία. Μια νοοτροπία νικητή που δεδομένα έχει ο Γιόβιτς και που πρώτος ο ίδιος δεν θα ανεχόταν για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή, το ίδιο έργο μ’ αυτό της Τρίπολης.
