Στην ΑΕΚ δεν υπάρχουν περιθώρια για χαϊδέματα. Ούτε για δικαιολογίες κάθε φορά που κάτι στραβώνει.
Όποιος φοράει τη φανέλα της, όποιος κάθεται στον πάγκο της και όποιος παίρνει αποφάσεις για το μέλλον της, οφείλει να γνωρίζει ότι οι απαιτήσεις είναι τεράστιες.
Και πολύ σωστά είναι. Δεν γίνεται να μιλάμε για πρωταθλητισμό, Champions League και μεγάλους στόχους και μετά να ζητάμε από τον κόσμο να αντιμετωπίζει τις ήττες σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Τρεις ήττες στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια είναι πολλές. Τελεία. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε ούτε ελαφρυντικά ούτε ωραίες ιστορίες για να παρουσιάσουμε διαφορετικά την πραγματικότητα. Και ειδικά αυτό που συνέβη στην Τούμπα δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.
Η ΑΕΚ έχασε με 3-1 από έναν ΠΑΟΚ που δεν ήταν καλύτερός της και, κυρίως, παρουσίασε ένα δεύτερο ημίχρονο που δεν δικαιολογείται από καμία αλλαγή στην ενδεκάδα. Αυτά πρέπει να λέγονται καθαρά.
Από εκεί, όμως, μέχρι να αρχίσει το γνωστό πανηγύρι της ισοπέδωσης, υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ένα μοναδικό ταλέντο. Να χτίζουμε είδωλα τη μία Κυριακή και να τα γκρεμίζουμε την επόμενη. Να αποθεώνουμε έναν προπονητή όταν κερδίζει και να αναρωτιόμαστε αν ξέρει ποδόσφαιρο όταν χάνει.
Λες και όσα έχουν προηγηθεί εξαφανίζονται με ένα σφύριγμα της λήξης. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν έγινε ξαφνικά άσχετος. Ούτε ο Ριμπάλτα ξέχασε να κάνει μεταγραφές. Ούτε η διοίκηση έχασε τον προσανατολισμό της. Μπορεί να έκαναν λάθη; Προφανώς. Μπορεί να υπάρχουν επιλογές που σηκώνουν μεγάλη συζήτηση; Ασφαλώς.
Αλλά άλλο η σοβαρή κριτική και άλλο να πετάμε στα σκουπίδια μια ολόκληρη προσπάθεια επειδή ήρθαν μερικά άσχημα αποτελέσματα. Για να συνεννοούμαστε, αυτή η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα, επέστρεψε στο Champions League και δημιούργησε ξανά προσδοκίες που πριν από λίγο καιρό έμοιαζαν μακρινές.
Δεν έγιναν όλα αυτά κατά τύχη. Υπήρξε δουλειά, σχεδιασμός, αποφάσεις και άνθρωποι που ανέλαβαν ευθύνες. Με πρώτο τον Μάριο Ηλιόπουλο, που έδωσε κατεύθυνση και στήριξε ένα συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό σχέδιο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Μια σοβαρή ομάδα δεν κρίνεται μόνο από το πώς πανηγυρίζει τις επιτυχίες της.
Κρίνεται κυρίως από το πώς αντιδρά όταν δέχεται χτυπήματα. Από το αν έχει την ψυχραιμία να εντοπίσει τα προβλήματα και την ικανότητα να τα διορθώσει.
Ο Νίκολιτς, λοιπόν, έχει ευθύνη να παρουσιάσει άμεσα καλύτερη ΑΕΚ. Οι ποδοσφαιριστές έχουν υποχρέωση να βγάλουν αντίδραση. Και όσοι σχεδιάζουν το αύριο πρέπει να βλέπουν τις αδυναμίες χωρίς παρωπίδες.
Αλλά ας τελειώνουμε με την παράνοια ότι κάθε ήττα σημαίνει και καταστροφή. Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται ούτε δικηγόρους ούτε εισαγγελείς της εξέδρας. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, απαιτήσεις και συνέπεια. Το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δοθούν απαντήσεις μέσα στο γήπεδο.
Εκεί όπου τελικά κρίνονται όλοι. Και εκεί όπου αυτή η ΑΕΚ έχει ήδη αποδείξει ότι ξέρει να απαντά.
