Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε
κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
- Η ΑΕΚ ολοκλήρωσε δύο εξαιρετικά απαιτητικά παιχνίδια μέσα σε μία εβδομάδα στην Αγγλία, απέναντι στη Σαχτάρ και τη Μάντσεστερ Σίτι. Δύο παιχνίδια που μπορεί να μην της έδωσαν τους βαθμούς που ήθελε, αλλά μας έδωσαν τη δυνατότητα να βγάλουμε ορισμένα πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
- Και κυρίως να καταλάβουμε ότι αυτή η ομάδα έχει κάνει βήματα μπροστά, ακόμη κι αν κάποιοι βιάζονται να τα ισοπεδώσουν όλα με βάση το τελικό αποτέλεσμα.
- Μετά τη Σαχτάρ ακούσαμε πολλά. Για τον Νίκολιτς, τις αλλαγές, το βάθος του ρόστερ, την ποιότητα και τις αντοχές της ομάδας. Η απάντηση, όμως, ήρθε σε μεγάλο βαθμό στο «Έτιχαντ».
- Απέναντι σε έναν αντίπαλο ακόμη υψηλότερου επιπέδου, η ΑΕΚ παρουσιάστηκε ανταγωνιστική, έτρεξε περισσότερο από κάθε προηγούμενο ευρωπαϊκό παιχνίδι της και έδειξε ότι δεν πήγε στο Μάντσεστερ απλώς για να βγάλει την υποχρέωση.
- Από τα 110,2 χιλιόμετρα με τη ΛΑΣΚ, στα 112,7 με τη Σαχτάρ και στα 114,5 με τη Σίτι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μία ομάδα που ανεβάζει συνεχώς τις εντάσεις της, που δουλεύει και που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Champions League.
- Και μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε τον Πήλιο να εξελίσσεται σε ποδοσφαιριστή που κάνει τη διαφορά και τον Μάγιερ να επιβεβαιώνει σε κάθε παιχνίδι ότι είναι μία κλάση μόνος του.
- Φυσικά και υπάρχουν λάθη. Φυσικά και υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθωθούν. Αλλά είναι άλλο η κριτική και άλλο η μόνιμη ισοπέδωση. Ο Νίκολιτς δεν έγινε ξαφνικά κακός προπονητής επειδή η ΑΕΚ έχασε από τη Σαχτάρ και τη Μάντσεστερ Σίτι.
- Ούτε εξαφανίστηκε το βάθος του ρόστερ επειδή κάποιες αλλαγές δεν απέδωσαν όσα περίμενε. Σε αυτό το επίπεδο οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και τα λάθη πληρώνονται ακριβά.
- Και τώρα επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα. Εκεί όπου, δυστυχώς, το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές.
- Γιατί η σαπουνόπερα της διαιτησίας έχει αρχίσει πάλι να παίζει δυνατά. Κάθε εβδομάδα το ίδιο έργο.
- Αναλύσεις κατά παραγγελία, επιλεκτική ευαισθησία για συγκεκριμένες φάσεις και μία διαρκής προσπάθεια να δημιουργείται κλίμα γύρω από κάθε διαιτητή που πρόκειται να σφυρίξει την ΑΕΚ. Η υπόθεση Πολυχρόνη και Τζήλου είναι χαρακτηριστική.
- Η απουσία τους από τους ορισμούς παρουσιάστηκε από συγκεκριμένα μέσα ως τιμωρία για το πέναλτι υπέρ της ΑΕΚ στον Βόλο, χωρίς να εξετάζεται με την ίδια ένταση το σύνολο των γεγονότων και των πιέσεων που είχαν προηγηθεί.
- Και το ερώτημα παραμένει: Τι μήνυμα λαμβάνει ένας διαιτητής όταν βλέπει να στήνεται τέτοιος θόρυβος για μία απόφασή του;
- Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Όχι η κριτική στις διαιτητικές αποφάσεις, που είναι απολύτως θεμιτή, αλλά η προσπάθεια να διαμορφωθεί εκ των προτέρων ένα περιβάλλον φόβου.
- Να σκέφτεται ο διαιτητής δύο και τρεις φορές πριν δώσει μία απόφαση υπέρ της ΑΕΚ, ακόμη κι όταν θεωρεί ότι είναι σωστή.
- Και επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά τι ζούμε κάθε εβδομάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα, κανείς δεν πρέπει να περιμένει ότι αυτή η κατάσταση θα σταματήσει από μόνη της.
- Η ΚΕΔ οφείλει να προστατεύει τους διαιτητές της και να εξηγεί με διαφάνεια τις αποφάσεις της, χωρίς να αφήνει χώρο σε σενάρια και επικοινωνιακά παιχνίδια.
- Και αυτή η ιστορία με τη διαιτησία, δυστυχώς, έχει ακόμη πολλά επεισόδια μπροστά της.
