Και οι τυφλοί είδαν στην Τούμπα, δεν χρειάζονται και μεγάλη ανάλυσα όσα έγιναν εκεί. Και μάλιστα για δεύτερο διαδοχικό παιχνίδι καθώς ο ΠΑΟΚ είχε ευνοηθεί και με την Καλαμάτα, αλλά δεν κατάφερε να γλιτώσει ούτε έτσι την ταπεινωτική ήττα από τους Μεσσήνιους.
Τώρα θύμα ήταν ο Ηρακλής που όσο γραφικοί κι αν είναι κάποιοι στον οργανισμό του Γηραιού, την Κυριακή το βράδυ τους… εξουσιοδότησαν να γίνουν ακόμα περισσότερο μετά τον τρόπο που Φωτιάς και Κουκουλάς επενέβησαν στην αναμέτρηση ακυρώνοντας δύο γκολ των φιλοξενούμενων, ενώ έδωσαν και μια κόκκινη πριν ο Μιχαηλίδης σκοράρει για το 2-1 στο τέλος.
Ποια ποδοσφαιρική λογική προσπαθούν να μας επιβάλλουν; Όποιος θέλει να πείσει ότι όλα λειτουργούν φυσιολογικά, ας ξεκινήσει εξηγώντας τέτοιους ορισμούς και διαχειρίσεςι αγώνων.
Γιατί η καχυποψία δεν εξαφανίζεται με ευχολόγια όπως αυτά που κάνει κατά καιρούς ο Γκαγκάτσης.
Το ακόμη χειρότερο είναι ότι γύρω από τη διαιτησία έχει στηθεί ένα σύστημα δημόσιων δικαιολογιών που προσβάλλει τη νοημοσύνη του κόσμου.
Ο κάθε τηλεκριτικός διαιτησίας εξυπηρετεί τον δικό του σκοπό και με τον τρόπο που μιλάνε σε κάνουν να πιστεύεις και πως αυτά που λένε είναι η μία και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια, ενώ ο καθένας λέει άλλα πράγματα.
Δεν γίνεται κάθε αμφισβητούμενη φάση να βαφτίζεται σωστή ανάλογα με το ποιος ωφελείται. Το ποδόσφαιρο χρειάζεται καθαρές εξηγήσεις και ενιαίους κανόνες, όχι ερμηνείες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της περίστασης.
Πάμε τώρα στα δικά μας, γιατί η ΑΕΚ δεν έχει την πολυτέλεια να ασχολείται μόνο με τους άλλους. Το 3-1 από τη Σαχτάρ στο Λονδίνο ήταν μια ήττα που πόνεσε διπλά.
Όχι μόνο επειδή χάθηκαν τρεις πολύτιμοι βαθμοί, αλλά επειδή η Ένωση απέδειξε ότι μπορούσε να πάρει αποτέλεσμα.
Προηγήθηκε, έλεγξε σημαντικά διαστήματα και είχε αποκτήσει το μομέντουμ. Ύστερα ήρθε εκείνο το πέναλτι, μια απόφαση του Κάβανα που σηκώνει τεράστια συζήτηση.
Δεν γίνεται μια τόσο καθοριστική φάση να αντιμετωπίζεται σαν ασήμαντη λεπτομέρεια.
Όμως το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να κρυφτούμε πίσω από τη διαιτησία και να ξεχάσουμε όλα τα υπόλοιπα.
Η ΑΕΚ έχασε ευκαιρίες, έκανε λάθη και κυρίως δεν διαχειρίστηκε σωστά το διάστημα μετά το 60ό λεπτό. Η Σαχτάρ πήρε πράγματα από τον πάγκο της, η Ένωση όχι.
Κι εδώ υπάρχει ευθύνη αγωνιστικού σχεδιασμού και διαχείρισης. Ο Νίκολιτς πρέπει να βρίσκει λύσεις με βάση τα χαρακτηριστικά των διαθέσιμων ποδοσφαιριστών, όχι να περιμένει από όλους να υπηρετούν απαράλλακτα το ίδιο σχέδιο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μεσαία γραμμή. Όταν η Σαχτάρ κυκλοφορούσε διαρκώς την μπάλα έξω από την περιοχή, μήπως χρειαζόταν ένας επιπλέον χαφ αντί για απλή αντικατάσταση προσώπων;
Υπήρχαν Αριάγα και Καέρινεν στον πάγκο. Επίσης, η ιστορία με την καθυστερημένη έξοδο του Γιόβιτς δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Από τον πάγκο τού φώναζαν να βιαστεί, όμως ο παίκτης καθυστέρησε. Στο Champions League τέτοιες απροσεξίες πληρώνονται πανάκριβα.
Και τώρα αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα. Η νίκη επί της LASK είχε ανοίξει την όρεξη, αλλά η ήττα από τη Σαχτάρ ψαλίδισε σημαντικά τις πιθανότητες για την πρώτη 24άδα. Μπροστά υπάρχει ακόμη πιο απαιτητικό πρόγραμμα, με τη Μάντσεστερ Σίτι στο «Έτιχαντ».
Εκεί δεν συγχωρούνται ούτε χαμένες συγκεντρώσεις ούτε λανθασμένες αλλαγές ούτε αδικαιολόγητες καθυστερήσεις.
Η ΑΕΚ χρειάζεται απόλυτη πειθαρχία, σωστή διαχείριση και αποτελεσματικότητα. Γιατί αν επαναλάβει όσα έκανε με τη Σαχτάρ, δεν θα χρειαστεί καν να συζητήσουμε για τον διαιτητή. Θα έχει κάνει μόνη της τη ζημιά.
