Πρώτα απ’ όλα νομίζω ότι έστω κι αν κρίθηκε το ματς στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι, αξίζει να πούμε κι εμείς συγχαρητήρια στον ΟΦΗ, όπως έκαναν με ΑΕΚτζήδικο ιπποτισμό, ο Μάριος Ηλιόπουλος, ο Μάρκο Νίκολιτς και οι παίκτες της ΑΕΚ.
Ο ΟΦΗ που πήρε το Κύπελλο πέρυσι επειδή ήταν η μοναδική ομάδα που κέρδισε την ΑΕΚ μέσα στην περίοδο του τρελού αήττητου σερί της, έγινε και η ομάδα που την κέρδισε και στον τελικό του Σούπερ Καπ. Και μπράβο τους!
Ήταν εκ προοιμίου μια δύσκολη αναμέτρηση, αφού και το χρονικό σημείο και οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούν, αλλά νομίζω ότι οι αλλαγές που προώθησε η ΕΠΟ για τον τελικό του Σούπερ Καπ με την υποχρεωτική παρουσία δύο νέων Ελλήνων στην ενδεκάδα ήταν το «κλειδί» για να επέλθει ισορροπία στην αναμέτρηση αφού κακά τα ψέματα, ο Νίκολιτς ήταν αυτός που δεν μπορούσε να κάνει αυτά που θα ήθελε σε ένα τέτοιο ματς.
Και μέσα στο ματς, το «κλειδί» ήταν το χαμένο τετ α τετ για το 0-2 με τον Μάγερ, λίγο πριν κάνει ο ΟΦΗ την ανατροπή. Από εκεί και πέρα, προφανώς όταν ένα ματς οδηγείται στα πέναλτι, μιλάμε για τον ορισμό της ρώσικης ρουλέτας, αλλά εκτός αυτού, ακόμα κι αν η ΑΕΚ επικρατούσε τελικά στα πέναλτι, δεν θα έπρεπε να κρύψει κάτω από το χαλί, όπως δεν θα κάνει και τώρα, τα δικά της λάθη και την αδικαιολόγητη χαλαρότητα μετά το 60ο λεπτό.
Είναι ένα ματς που ναι μεν δεν επηρεάζει τη συνέχεια της σεζόν και το είχαμε γράψει πριν τον τελικό, αλλά που θα πρέπει να πειράξει τους πάντες στην ομάδα που το έχασαν, όπως πείραξε δικαιολογημένα και τον φίλαθλο κόσμο της ΑΕΚ. Γιατί πολύ απλά μιλάμε για την ΑΕΚ και χάθηκε ένα τρόπαιο. Οπότε πειράζει και… παραπειράζει και δεν χρειάζεται κάποια ανάλυση ή κάποια ιδιαίτερη επεξήγηση αυτό.
Καλημέρα σας και καλή επιστροφή σε όλα τα αδέρφια!
