Γράφω αυτές τις γραμμές χωρίς να ξέρω τα αποτελέσματα στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ. Γιατί αυτό που δεν αλλάζει για την ΑΕΚ είναι ότι οι δύο γκέλες σε τέσσερις αγωνιστικές, όταν μάλιστα έχουν γίνει με αντιπάλους την Κηφισιά και τον Αστέρα Τρίπολης, είναι ήδη πολλές. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Καθώς επίσης και δεν μπορείς να πεις ότι είναι τυχαίο γεγονός ότι σε τέσσερα ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια, η ομάδα του Νίκολιτς είναι χάρμα οφθαλμών και ισοπεδώνει τους αντιπάλους της και μακριά από αυτή, πάλι σε τέσσερα ματς, δεν έχει νικήσει ακόμα.
Οπότε επειδή σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, πρέπει να δούμε τι συμβαίνει και για ποιο λόγο, η ΑΕΚ εμφανίζεται αγωνιστικά κακή και πνευματικά ανέτοιμη μακριά από το σπίτι της.
Το να σταθούμε σε στιγμές και σε ευκαιρίες, όπως αυτές του Γιόβιτς στο τέλος, δεν ωφελεί σε κάτι. Είχε και ο Αστέρας τρομερές ευκαιρίες και μάλιστα ο Μπρινιόλι ήταν ο κορυφαίος του αγώνα χθες στην Τρίπολη. Οπότε το θέμα δεν είναι απλά οι ισοπαλίες, αλλά το ότι η ΑΕΚ δεν άξιζε και κάτι καλύτερο, ούτε με την Κηφισιά, ούτε με τον Αστέρα.
Μπορούμε επίσης να εστιάσουμε στο σοβαρό ατομικό λάθος του Μουκουντί, που έφερε και την ισοφάριση, αλλά και πάλι θεωρώ ότι θα χάσουμε τη μεγάλη εικόνα γιατί υπήρξαν κι άλλοι παίκτες της ΑΕΚ χθες που έκαναν ένα σωρό αβίαστα λάθη.
Έγινε λοιπόν η δεύτερη γκέλα κι αυτό δεν αλλάζει. Οπότε τώρα… τρέχουμε και κυνηγάμε. Την Κυριακή ο Βόλος θα είναι κιτρινόμαυρος, η ΑΕΚ θα πρέπει να νικήσει και μετά τη διακοπή, να παίζει και μακριά από τη Φιλαδέλφεια λες και παίζει στη Φιλαδέλφεια!
