Γράφει ο Πάνος Λούπος
Αν κάποιος μας έλεγε τον περασμένο Ιούνιο ότι ο Μάρκο Νίκολιτς θα μιλούσε έτσι για το τι σημαίνει ΑΕΚ μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, θα του λέγαμε ότι υπερβάλλει. Γιατί ο Νίκολιτς από την πρώτη μέρα, δεν πούλησε συναίσθημα. Δεν έταξε όνειρα. Δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός.
Παρουσιάστηκε ως ένας προπονητής 100% επαγγελματίας. Κυνικός, ρεαλιστής, αυστηρός. Ένας άνθρωπος που έδειχνε ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η δουλειά, η λεπτομέρεια και το αποτέλεσμα. Κι όμως…
Μέσα σε λίγους μήνες, αυτός ο άνθρωπος κάθεται σε ένα φόρουμ στη Σερβία και περιγράφει τη Νέα Φιλαδέλφεια με τρόπο που δεν θυμίζει απλώς προπονητή. Θυμίζει άνθρωπο που έχει δεθεί. Δεν μιλάει μόνο για ένα γήπεδο. Μιλάει για μια γειτονιά. Για την ιστορία της. Για τους πρόσφυγες που έδωσαν ζωή στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για τα κιτρινόμαυρα στενά. Για τα μαγαζιά που γεμίζουν ώρες πριν από τη σέντρα. Για μια πόλη που ζει και αναπνέει για την ομάδα της.
Και μετά έρχεται η εικόνα που τα λέει όλα.
Μια γιαγιά με την ποδιά του σπιτιού, που αφήνει την κατσαρόλα και κατεβαίνει στη γωνία να περιμένει το πούλμαν της ΑΕΚ. Δίπλα της παιδιά, εγγόνια, τέσσερις γενιές μαζί. Και κάποιες φορές, όπως είπε ο ίδιος, ακόμα και με καπνογόνο στο χέρι ή γιαγιά. Δεν υπάρχει σκηνοθέτης που να γράφει πιο δυνατή σκηνή. Κι όταν ο ίδιος ο Νίκολιτς λέει «τώρα που το λέω, ανατριχιάζω», εκεί καταλαβαίνεις τι έχει συμβεί.
Η ΑΕΚ δεν είναι εύκολη ομάδα να την εξηγήσεις. Είναι όμως πολύ εύκολη να σε καταπιεί. Να σε βάλει μέσα στην ιστορία της, αρκεί να της δοθείς. Το έκανε με παίκτες, με προπονητές, με ανθρώπους που ήρθαν ως επαγγελματίες και έφυγαν κουβαλώντας κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα συμβόλαιο.
Αυτό ακριβώς δείχνουν τα λόγια του Νίκολιτς. Ότι η Νέα Φιλαδέλφεια δεν είναι απλώς η έδρα της ΑΕΚ. Είναι το μέρος όπου ένας άνθρωπος που ξεκίνησε με μόνο οδηγό τη λογική, ανακάλυψε πως υπάρχουν και πράγματα που δεν εξηγούνται με τακτικές, συστήματα και αναλύσεις. Εξηγούνται μόνο με μια λέξη. Με τρία γράμματα.
Καλημέρα σας!
