Οι τελικοί του πρωταθλήματος πρέπει να είναι διαφήμιση για το ελληνικό μπάσκετ. Για το εγχώριο προϊόν, που τα τελευταία χρόνια αναβαθμίζεται συνεχώς, με την ΑΕΚ να έχει εδραιωθεί και να προσθέτει το δικό της λιθαράκι μέσω του BCL, στο οποίο ολοένα και περισσότερες ομάδες εντάσσονται λόγω της δυναμικής και των εσόδων που διαθέτει η διοργάνωση. Αυτό που είδαμε το βράδυ του Σαββάτου, αλλά και συνολικότερα σε όλη τη διαδικασία των τελικών, αποτελεί ντροπή για το άθλημα και όλους τους Έλληνες φιλάθλους, όχι μόνο των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
Πως θέλουμε να μιλάμε για οριστικό πόουζ στη βία και σε μια ειρηνική συνύπαρξη των οπαδών δύο ομάδων στο γήπεδο, όταν ένας αθλητής (Τζόουνς) γρονθοκοπεί έναν άλλον αθλητή (Ναν) μπροστά σε κάμερες κινητών; Παράλληλα, την ώρα του παιχνιδιού υπήρχαν συνεχώς εντάσεις, προσβολές και οριακά καυγάδες μεταξύ των αθλητών. Η τοξικότητα έχει φθάσει σε άλλα επίπεδα και δηλητηριάζουν το προϊόν. Και προσοχή: δεν μιλάω για τοξικότητα που προέρχεται από τους οπαδούς, αλλά για τοξικότητα που εκπέμπουν τα ίδια τα σωματεία, οι διοικήσεις και οι αθλητές.
Αυτό το πράγμα πρέπει κάποτε να σταματήσει. Δεν ξέρω με ποιον τρόπο, αλλά πρέπει να τερματιστεί. Από του χρόνου, η εμπορικότητα και η δυναμική του πρωταθλήματος ανεβαίνει κι άλλο. Η ΑΕΚ που ούτως ή άλλως, είναι σταθερή δύναμη στο μπάσκετ, οι ΠΑΟ-ΟΣΦΠ και οι ΠΑΟΚ-Άρης, δίνουν άλλη αίγλη στο πρωτάθλημα. Τώρα που θα αυξηθούν οι δυνατές ομάδες, εύχομαι να μην αυξηθεί και η τοξικότητα.
Ο Μάκης Αγγελόπουλος κάνει μία προσπάθεια χρόνων, με ανθρώπους δίπλα του που εμπιστεύεται με κλειστά μάτια, και έχουν φέρει όλοι αυτοί οι άνθρωποι την ΑΕΚ στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ έχουν κατακτηθεί και Κύπελλα Ελλάδας. Έβγαλε την ΑΕΚ από την αφάνεια και βήμα-βήμα έχει φέρει δόξες στον σύλλογο. Έφερε Final 4 ευρωπαϊκής διοργάνωσης τρεις φορές στην Αθήνα, η μία δε, πραγματοποιήθηκε στον κορωνοϊό, όταν ακυρωνόντουσαν οι μεγάλες αθλητικές εκδηλώσεις, η μία πίσω από την άλλη. Φέτος έφθασε στην πηγή, όμως δεν ήπιε νερό.
Αυτή η ΑΕΚ πρέπει να δείχνει τον δρόμο στους υπολοίπους και να μην γίνεται το αντίθετο. Κανείς δεν έχει όρεξη να βλέπει μπουνιές, κλοτσιές και ίντριγκες μεταξύ αθλητών. Όλους μας νοιάζει να μπαίνει η μπάλα στο καλάθι ή στο τέρμα. Όλα τα άλλα είναι περιττά. Στη ζωή υπάρχουν καταστάσεις πολύ πιο σημαντικές από τον αθλητισμό. Δεινά τα οποία αντιμετωπίζουμε όλοι σε καθημερινή βάση. Αυτό να μην το ξεχνάμε. Και κυρίως να μην αποπροσανατολιζόμαστε από «βαβούρες» και επαίσχυντα γεγονότα, που είναι «λεκέδες» στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Καλημέρα!
