Η εβδομάδα του Champions League τελείωσε για την ΑΕΚ στην Αγγλία, δίχως ωστόσο η «Ένωση» να κερδίσει κάτι ουσιαστικό, εννοώντας φυσικά βαθμολογικά. Γιατί από το Λονδίνο έφυγε ηττημένη με 3-1 από τη Σαχτάρ και από το Μάντσεστερ με 5-1 από τη Σίτι. Στο δεύτερο ματς ήμουν παρών, προκειμένου να το καλύψω και η αλήθεια είναι πως αυτή η Μάντσεστερ απλά δεν… παίζεται. Απάλευτο παιχνίδι, όπως είχαμε και στην «ΩΡΑ». Η Σίτι είναι σαν να πετάει. Σαν να μην ακουμπάει στο έδαφος. Έβγαιναν οι βασικοί, έμπαιναν οι αλλαγές και δεν υπήρχε καμία απολύτως διαφορά. Ή για να το θέσω καλύτερα: δεν χρειάστηκε να μπει καν ο Χάαλαντ.
Οι εντάσεις που είδα από τη Σίτι και τα τρεξίματα που έπρεπε να έχει η ΑΕΚ ήταν πολύ διαφορετικά, απ’ ότι έχω δει μέχρι τώρα. Και η διαφορά του Conferenceπέρσι, με του φετινού Champions League είναι 100-0 τεράστια. Oι παίκτες την… άκουσαν απέναντι στους παίκτες της Μάντσεστερ και προσοχή: δεν το λέω για κακό. Το να παίζεις πάνω από το επίπεδό σου δεν είναι κακό. Πιέζεσαι και προσπαθείς παραπάνω. Θες να δείξεις ότι ανήκεις σε αυτό το λέβελ. Και αναμφίβολα, η ΑΕΚ ανήκει εκεί. Το κέρδισε με το σπαθί της πέρσι στο πρωτάθλημα και φέτος στα πλέι οφ διέλυσε την Λέφσκι.
Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα του πλανήτη σε μία εβδομάδα να παίζεις με τη Σαχτάρ και τη Σίτι στα «αστέρια» και να επιστρέφεις για να παίξεις με τον Παναιτωλικό. Πολύ ορθά είπε ο Νίκολιτς ότι έχεις το κίνητρο όταν παίζεις απέναντι σε ομάδες τύπου Σίτι και ο προπονητής δεν χρειάζεται να… εμπνεύσει ιδιαίτερα τους ποδοσφαιριστές του. Αλλά απέναντι στην ομάδα του Αγρινίου, με όλον τον σεβασμό διότι κάνουν μία αξιέπαινη προσπάθεια, πρέπει ο κόουτς να εμπνεύσει και να έχει σε επαγρύπνηση τους ποδοσφαιριστές του.
Αύριο και ο κόσμος θα χρειαστεί. Φέτος η Φιλαδέλφεια είναι η δύναμη της ΑΕΚ. Είναι γεγονός. Όποτε παίζει στα ιερά χώματα, έχει μία εικόνα πολύ διαφορετική σε σύγκριση με τα εκτός. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ένα τρίποντο πριν τον ΠΑΟΚ και τον ΠΑΟ είναι ό,τι πρέπει για την «Ένωση». Τίποτε άλλο.
