Η ΑΕΚ έχει κάνει πολλά σωστά. Έχει φτιάξει ομάδα, έχει ποιότητα, έχει μπει στο Champions League και έχει μπροστά της μία σεζόν με τεράστιες απαιτήσεις.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να βαφτίζουμε κάθε αστοχία «σχέδιο» και κάθε καθυστέρηση «δύσκολη περίπτωση».
Υπάρχει ένα ξεκάθαρο ζήτημα στον μέχρι τώρα μεταγραφικό σχεδιασμό. Η ΑΕΚ έφτασε να παίζει Champions League και πρωτάθλημα με έναν καθαρό δεξιό μπακ και έναν αριστερό μπακ.
Τόσο απλά. Και δεν χρειάζεται να ανακαλύπτουμε δικαιολογίες για κάτι που δεν βγήκε όπως έπρεπε.
Σε έναν σοβαρό οργανισμό, η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία. Είναι προϋπόθεση για να προχωρήσεις. Το ότι μπορεί να χάθηκαν στόχοι, να υπήρξαν δύσκολες διαπραγματεύσεις ή να προέκυψαν πράγματα που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν είναι απολύτως πιθανό.
Στο τέλος, όμως, κρίνεις το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι ότι η ΑΕΚ μπήκε στις μεγάλες μάχες με ελλιπές βάθος στα άκρα της άμυνας.
Αριστερά αποχώρησε ο Πενράις και αποκτήθηκε ο Λυκογιάννης. Δεξιά φαίνεται πως η λογική παραμένει αυτή του «θα το καλύψουμε εκ των έσω αν χρειαστεί».
Μακάρι να βγει ο Χριστακόπουλος και να κερδίσει θέση. Αλλά μέχρι να το κάνει μέσα στο γήπεδο, δεν μπορεί κανείς να τον χρεώνει ως έτοιμη λύση.
Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που προσωπικά με ενοχλεί πολύ περισσότερο.
Η απαξίωση των παικτών της ΑΕΚ. Φωνάξτε κάποια στιγμή και το όνομα του Πήλιου. Δεν θα πάθετε τίποτα. Τα ίδια έγιναν με τον Ρότα.
Για μήνες υπήρχε η εντύπωση ότι κάθε παιχνίδι του ήταν εξετάσεις. Ότι κάθε Κυριακή έπρεπε να αποδεικνύει ξανά πως κάνει για την ΑΕΚ. Μέχρι που κάποιοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν τροπάριο.
Τώρα το ίδιο έργο παίζεται με τον Πήλιο. Άλλο να λέει κανείς ότι θα ήθελε κάτι ανώτερο στην ΑΕΚ και άλλο να μετατρέπεις τον παίκτη που ήδη έχεις σε «πρόβλημα».
Έναν παίκτη που ήταν βασικός σε ομάδα που πήρε πρωτάθλημα και έφτασε στο Champions League δεν γίνεται να τον αντιμετωπίζεις σαν περαστικό.
Σε άλλους συλλόγους, τέτοιους ποδοσφαιριστές θα τους έκαναν σημαία. Στην ΑΕΚ πολλές φορές είμαστε οι πρώτοι που ψάχνουμε να τους μειώσουμε.
Τα ίδια και με τον Μουκουντί που κάποιοι γελάνε, όσο εκείνος είναι ο πιο σταθερός στόπερ στη Σούπερ Λιγκ εδώ και τέσσερα χρόνια.
Και μετά έχουμε τον Φωτιά. Εδώ δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από ευγένειες. Η παρουσία του συγκεκριμένου διαιτητή δημιουργεί καχυποψία στον κόσμο της ΑΕΚ και δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά. Το ιστορικό υπάρχει.
Οι αφορμές υπάρχουν. Και όταν έχεις ήδη ζήσει όσα έχουν γίνει με Βεργέτη και Σιδηρόπουλο στο συγκεκριμένο ζευγάρι, προφανώς και δεν πας αμέριμνος σε ένα ακόμη παιχνίδι.
Η ΑΕΚ απέναντι στον Φωτιά έχει κρατήσει θεσμικά άψογη στάση. Δεν έχει δυναμιτίσει το κλίμα, δεν έχει κάνει επικοινωνιακό πόλεμο.
Κάπου εδώ, λοιπόν, έρχεται η σειρά του διαιτητή να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει ένα κανονικό 50-50.
Και είδαμε στη Λεωφόρο πως ο Φωτιάς έκανε ό,τι μπορούσε για να δημιουργήσει πρόβλημα με αποκορύφωμα την φάση με τον Ζίνι.
Η ΑΕΚ πρέπει να κοιτάζει πρώτα τον εαυτό της. Να διορθώσει τις μεταγραφικές της αστοχίες, να προστατεύσει τους παίκτες της και να γίνει ακόμη καλύτερη.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνει πως δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της. Άλλο αυτοκριτική και άλλο αφέλεια.
