Η ισοπαλία με τη Λέφσκι Σόφιας δεν είναι αποτέλεσμα που μπορεί να πανικοβάλει την ΑΕΚ, αλλά σίγουρα είναι αποτέλεσμα που δεν της επιτρέπει να χαλαρώσει ούτε για ένα λεπτό.
Η ρεβάνς είναι πλέον ένα ματς στο οποίο πρέπει να μπεις γνωρίζοντας ότι απέναντί σου έχεις μια ομάδα που μπορεί να μην διαθέτει την ποιότητα της ΑΕΚ, αλλά έχει ένταση, δύναμη, έδρα και ξεκάθαρο κίνητρο να κάνει τη ζημιά.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Η ΑΕΚ είναι το φαβορί. Αν αποκλειστεί, θα είναι η μεγάλη χαμένη του ζευγαριού. Η Λέφσκι, αν αποκλειστεί, θα έχει χάσει από μια καλύτερη και ακριβότερη ομάδα. Η ΑΕΚ, αν δεν περάσει, θα έχει αποτύχει. Τόσο απλά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το δεύτερο παιχνίδι είναι «πάμε, παίζουμε και περνάμε». Κάθε άλλο.
Αυτά τα καλοκαιρινά ευρωπαϊκά ματς έχουν αποδείξει άπειρες φορές ότι τιμωρούν όποιον πάει με το μυαλό ήδη στον επόμενο γύρο.
Το θετικό είναι ότι ο Μάρκο Νίκολιτς δεν είναι άνθρωπος που θα αφήσει την ομάδα του να δει έτσι τη ρεβάνς. Ο Σέρβος έχει δείξει ότι κοιμάται με το ένα μάτι ανοιχτό. Δεν εμπιστεύεται εύκολα καταστάσεις, δεν θεωρεί τίποτα δεδομένο και αυτό, ειδικά σε τέτοια παιχνίδια, είναι προσόν.
Υπάρχει βέβαια και το εξωαγωνιστικό κομμάτι. Πέρσι, όταν υπήρχε πιθανότητα να βρεθούν ξανά ΑΕΚ και Λέφσκι στα προκριματικά, πριν αποκλειστούν οι Βούλγαροι από τον Άρη Λεμεσού, είχε τεθεί ακόμη και θέμα παρουσίας οπαδών στα δύο εκτός έδρας παιχνίδια. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει τώρα, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά τι κόσμο έχει η Λέφσκι και ποιες σχέσεις υπάρχουν στις εξέδρες. Άρα κι αυτό είναι κάτι που θέλει προσοχή.
Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται ο Αριάγκα. Η συγκεκριμένη μεταγραφή έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για τον παίκτη, αλλά και γιατί σπάει ένα μοτίβο που είχε αρχίσει να γίνεται πολύ καθαρό στην ΑΕΚ του Χαβιέρ Ριμπάλτα. Από τότε που ανέλαβε ο Καταλανός, η Ένωση είχε κινηθεί σχεδόν αποκλειστικά σε ευρωπαϊκές αγορές. Οι παίκτες που αποκτήθηκαν είτε ήταν Ευρωπαίοι είτε είχαν διαμορφωθεί ποδοσφαιρικά στην Ευρώπη. Κουτέσα, Σαχαμπό και άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετική καταγωγή, όμως είναι προϊόντα ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Ο Αριάγκα είναι διαφορετική περίπτωση. Είναι επιλογή που βγάζει την ΑΕΚ έξω από αυτό το πλαίσιο και δείχνει ότι η λογική δεν είναι «παίρνουμε μόνο από εδώ». Είναι «παίρνουμε αυτόν που θεωρούμε ότι ταιριάζει». Και αυτό είναι πιο υγιές. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία αν ο παίκτης είναι από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική ή τον Άρη. Σημασία έχει να είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης στόχευσης. Κι εδώ είναι το μεγάλο θέμα με τον φετινό σχεδιασμό της ΑΕΚ σε σχέση με τους ανταγωνιστές της.
Δεν σημαίνει ότι στην ΑΕΚ όλα γίνονται τέλεια. Έχουν υπάρξει καθυστερήσεις, έχουν υπάρξει επιλογές που δεν βγήκαν και προφανώς υπάρχουν ακόμη ανάγκες στο ρόστερ. Όμως υπάρχει μια αίσθηση ότι οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις ξέρουν τι ψάχνουν.
Δεν βλέπεις κάθε ημέρα δέκα διαφορετικά ονόματα για την ίδια θέση. Δεν βλέπεις μια ομάδα να πηγαίνει από τον έναν στόχο στον εντελώς διαφορετικό επόμενο επειδή απλώς «κάτι πρέπει να πάρει». Υπάρχει μια γραμμή. Και αυτό, ειδικά όταν κοιτάζεις τι γίνεται απέναντι, έχει αξία.
Ο Ολυμπιακός, για παράδειγμα, μπήκε στα κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια χωρίς να έχει ολοκληρώσει σε μεγάλο βαθμό τον σχεδιασμό του και το πλήρωσε.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε βαθιά ανάλυση για να καταλάβουμε ότι όταν φτάνεις Αύγουστο και ακόμη ψάχνεις ποιοι θα είναι οι βασικοί πυλώνες του ρόστερ σου, κάτι δεν έχει λειτουργήσει σωστά. Η ΑΕΚ έχει κάνει λάθη και θα κάνει κι άλλα. Αλλά αυτή τη στιγμή τουλάχιστον δείχνει να έχει κάτι πολύ βασικό: αρχή, μέση και τέλος.
Τώρα πρέπει να το αποδείξει εκεί που μετράει. Στη ρεβάνς με τη Λέφσκι.
