Τώρα; Τι γίνεται τώρα; Η ΑΕΚάρα το έκανε κι αυτό. Η ΑΕΚ του Μάριου, του Μάρκο, του Χαβιέρ, του απίθανου και συγκινητικού της κόσμου, τα κατάφερε. Είναι στο Champions League, όχι επειδή έκανε καμία σοκαριστική υπέρβαση, αλλά γιατί το αξίζει.
Δεν ξέρω αν ρίξατε καμιά ματιά στο χορτάρι, αλλά υπήρχαν κάτι Γιόβιτς, κάτι Μάγερ, κάτι φοβεροί και τρομεροί Μάριν, Κάιρινεν, Βάργκα και το κοντέρ έδειχνε πως δεν θα σταματήσει. Αυτό που έκανε χθες αυτή η ομαδάρα με όλα τα γράμματά της κεφαλαία, ήταν ο καθρέφτης του γηπέδου.
Σεβασμός στη Λέφσκι, ήρθε να κάνει το παιχνίδι της με αξιοπρέπεια. Ηρθε, υπέβαλε τα σέβη της και αποχώρησε με ένα φιλικό χτύπημα στη πλάτη. Γιατί; Γιατί εδώ είναι Νέα Φιλαδέλφεια. Εδώ η πόλη δονείται 3-4 ώρες πριν τη σέντρα, εδώ το σεντόνι κυμματίζει από τις φωνές του λαού της ομάδας. Εδώ θα μάθει ξανά η Ευρώπη τι είναι η ΑΕΚ.
Γεμάτη Βαλκάνια, γεμάτη παίκτες που νιώθουν τι σημαίνει να παίζουν για αυτό το κλαμπ. Τα καλύτερα τώρα ξεκινάνε. Και φυσικά μια απίστευτη δικαίωση για τον Μάριο Ηλιόπουλου.
Καλά-καλά δεν έχει συμπληρώσει τρία χρόνια στο τιμόνι του Συλλόγου και ήδη έχει κατακτήσει το πιο ΜΑΓΚΙΚΟ πρωτάθλημα και τώρα είναι στη league Phase του Champions League. Τι έχει να γίνει εδώ, μπορείτε να φανταστείτε;
«Αγάπαμε», «Έρωτα» και άλλα τέτοια άσματα ηχούσαν στη πλατεία του Δικέφαλου Αετού χθες το βράδυ μετά το προσκύνημα από τη Λέφσκι. Θα μάθει όλη η Ευρώπη ποιος έχει τώρα το… μικρόφωνο.
Και πού είστε, μη χάνεστε. Να μας πείτε, είναι ο Αϊντάρεβιτς ο Κάιρινεν. Μπορεί ο Πήλιος. Εχετε ξαναδεί τέτοια εμφάνιση Ελληνα δεξιού μπακ τα τελευταία 20 χρόνια στην Ευρώπη σαν του Ρότα;
Και πού είστε… δεύτερο μέρος: Μην απομακρυνθείτε πολύ γιατί τώρα θα έχει και γλυκάκι. Σας έχει αφήσει παραπονεμένους; Μόνο ΑΕΚ και τα μυαλά στα κάγκελα.
