To… Matrix της ΑΕΚ και τα παιχνίδια με τους Έλληνες

Δεν μου λέτε βρε παιδιά, αυτός ο… Κάαν Κάιρινεν πώς σας φαίνεται; Εμένα μου φαίνεται ένας αληθινός «υπολογιστής» που μάλιστα κάνει συνέχεια update.

Ο Φινλανδός ήταν εξαιρετικός. Και όχι εξαιρετικός με την έννοια του «έτρεξε, προσπάθησε, έδωσε μάχες». Αυτά είναι για άλλες εποχές.

Ο Κάιρινεν έκανε αυτό ακριβώς για το οποίο τον εμπιστεύεται ο Νίκολιτς.

Έβλεπε τη φάση πριν εξελιχθεί, ήξερε πού πρέπει να πάει η μπάλα πριν τη δεχθεί και κυρίως δεν έκανε το παιχνίδι της ΑΕΚ δύσκολο.

Γιατί αυτό είναι το μεγάλο του προσόν. Δεν χρειάζεται τρεις επαφές όταν αρκεί μία. Δεν χρειάζεται να κουβαλήσει την μπάλα 20 μέτρα για να αποδείξει ότι συμμετέχει.

Και δεν ψάχνει κάθε φορά τη φαντεζί ενέργεια. Παίρνει πληροφορία, αποφασίζει, εκτελεί. Κλικ, κλικ, enter. Επόμενη φάση.

Και κάπου εδώ θυμόμαστε όλη την κουβέντα που είχε ανοίξει για τον Κάιρινεν. Λογικό ως έναν βαθμό.

Όταν το μέτρο σύγκρισης είναι ο Πινέδα, δύσκολα θα γλιτώσει οποιοσδήποτε χαφ της ΑΕΚ από την γκρίνια. Μόνο που ο Κάιρινεν δεν ήρθε για να γίνει Πινέδα.

Ήρθε για να γίνει Κάιρινεν. Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε γιατί ο Νίκολιτς τον ήθελε μέσα στη δική του ΑΕΚ.

Δίπλα του υπάρχει πλέον ο Βιτάλις, υπάρχει ο Αριάγκα, υπάρχει ο Μαρίν, υπάρχει ο Μάνταλος.

 Υπάρχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και κυρίως υπάρχει ένας προπονητής που αντιμετωπίζει τον άξονα περίπου όπως αντιμετωπίζει ένας Ιταλός τη μακαρονάδα: μην του την πειράξεις, γιατί θα έχουμε πρόβλημα.

Και το σημαντικότερο; Ο Κάιρινεν ήταν εκεί σε ένα από τα μεγαλύτερα βράδια της σύγχρονης ΑΕΚ. Σε ένα βράδυ Champions League.

Είκοσι χρόνια μετά τον Περπαρίμ Χετεμάι, ένας ακόμη Φινλανδός βρέθηκε με τα κιτρινόμαυρα σε καλοκαιρινή μάχη για τα αστέρια.

Ο Χετεμάι ήταν στην ομάδα που απέκλεισε τη Χαρτς το 2006. Ο Κάιρινεν είναι σε αυτή που πέρασε τη Λέφσκι το 2026.

Και τώρα που τελείωσε η Ευρώπη, καλώς τα παιδιά… Ωραία όλα αυτά. Champions League, αστέρια, ύμνος, κληρώσεις, χαμόγελα. Μόνο που υπάρχει και το ελληνικό πρωτάθλημα.

Και εκεί αρχίζει το άλλο πρωτάθλημα. Αυτό στο οποίο η ΑΕΚ δεν θα έχει απέναντί της μόνο αντιπάλους, αλλά θα πρέπει να έχει συνεχώς τα μάτια της ανοιχτά και σε όσα συμβαίνουν γύρω από τη διαιτησία.

Γιατί η συζήτηση για τους Έλληνες διαιτητές στα ντέρμπι έχει αρχίσει πριν καλά καλά μπούμε στη σεζόν. Και ο Μάκης Γκαγκάτσης κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει.

Το «μπορώ να το επιβάλω, αλλά δεν θέλω να το επιβάλω» δεν είναι θέση διοίκησης. Είναι κάτι ανάμεσα σε χρησμό της Πυθίας και απάντηση μαθητή που δεν έχει διαβάσει αλλά προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.

Μπορείς ή δεν μπορείς; Θέλεις ή δεν θέλεις; Και κυρίως: ποιος αποφασίζει;

Γιατί όσο η κουβέντα μένει θολή, τόσο περισσότερο γεννιούνται ερωτήματα. Και όταν μιλάμε για ελληνικό ποδόσφαιρο, τα ερωτήματα γύρω από τη διαιτησία δεν χρειάζονται και πολύ λίπασμα για να θεριέψουν.

Η ΑΕΚ ξέρει πολύ καλά τι έχει ζήσει. Ξέρει τι σημαίνουν τα περίεργα σφυρίγματα, οι κάρτες που βγαίνουν με διαφορετικό μέτρο, οι φάσεις που τη μία Κυριακή αξιολογούνται με έναν τρόπο και την επόμενη με άλλον.

Και δεν πρόκειται να δεχθεί να μπει σε μία σεζόν όπου οι κανόνες θα γράφονται ανάλογα με το ποιος φωνάζει περισσότερο.

Αν οι Έλληνες διαιτητές είναι έτοιμοι για τα μεγάλα παιχνίδια, ας μπουν. Αλλά να είναι έτοιμοι για όλους.

Με το ίδιο μέτρο, την ίδια αντιμετώπιση και την ίδια ευαισθησία. Αν πάλι δεν υπάρχει αυτή η εμπιστοσύνη, ας έρχονται ξένοι. Τόσο απλό.