Υπάρχουν γεγονότα που ο χρόνος δεν μπορεί να τα νικήσει ποτέ. Όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, όσο κι αν βρισκόμαστε σε χρόνια που η επικαιρότητα αλλάζει τόσο γρήγορα που σε… καταπίνει και που σε κάνει να ξεχνάς.
Η νύχτα της 7ης Αυγούστου 2023 προς ξημέρωμα 8ης Αυγούστου, θα είναι για πάντα για όλους τους ΑΕΚτζήδες, η νύχτα που πάγωσαν τα πάντα. Μια νύχτα κι ένα ξημέρωμα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη.
Τρία χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του Μιχάλη. Τρία χρόνια από τη νύχτα που η Νέα Φιλαδέλφεια βάφτηκε με το αίμα ενός νέου ανθρώπου επειδή η ανικανότητα του Κράτους δεν μπήκε στον… κόπο να σταματήσει, αλλά παρακολουθούσε επί ώρες ατελείωτες, την επιδρομή νεοναζί χούλιγκανς της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, που ταξίδεψαν ανενόχλητοι, οργανωμένα, εκατοντάδες χιλιόμετρα έχοντας ως ξεκάθαρο και μοναδικό σκοπό την βία και το αίμα, μαζί με Έλληνες συνεργούς τους.
Σε μια νύχτα που δεν ήταν βραδιά αγώνα, και μάλιστα ενόψει μιας αναμέτρησης που είχε απαγορευτεί ούτως ή άλλως η μετακίνηση οπαδών. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να περιγράψουν και να χωρέσουν στο μυαλό όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ και κυρίως το πόσο άδικα έφυγε από τη ζωή, ένας τόσο νέος άνθρωπος στα 29 του χρόνια.
Ούτως ή άλλως, οι λέξεις είναι πάντα λίγες μπροστά σε μια ανθρώπινη απώλεια, αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι λέξεις είναι απλά ένα… τίποτα. Ο Μιχάλης Κατσούρης έγινε και θα αποτελεί για πάντα ένα σύμβολο θάρρους, αντίστασης και υπεράσπισης της ΑΕΚ. Θα έπρεπε ωστόσο να μην είχε χρειαστεί να γίνει ποτέ. Ούτε ο Μιχάλης, ούτε οποιοδήποτε άλλο παιδί που θα μπορούσε να είναι στη θέση του.
Δυστυχώς, σήμερα τρία χρόνια μετά, δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί για τη δολοφονία του Μιχάλη Κατσούρη. Και μπορεί για τους περισσότερους από εμάς, που δεν ήμασταν η οικογένεια του, ναι μεν να μην τον ξεχνάμε ποτέ, αλλά να μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, αλλά οι δικοί του άνθρωποι δεν μπορούν, ούτε να ξεχάσουν, αλλά ούτε και να ξεπεράσουν.
Γιατί αυτοί δεν μετράνε επετείους από την τραγωδία, αλλά μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα απουσίας. Δικό μας χρέος είναι να μη συμβιβαστούμε ποτέ με τη λήθη. Και να θυμόμαστε τον Μιχάλη για πάντα και παντού. Πάντα και παντού ΠΑΡΩΝ!
