Η ανακοίνωση της ΑΕΚ μετά το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό δεν προέκυψε ούτε αυθόρμητα ούτε ως μία αντίδραση της στιγμής. Αντιθέτως, στην Ένωση υπήρξε αρκετή σκέψη πριν αποφασιστεί ότι έπρεπε να υπάρξει δημόσια τοποθέτηση για όσα συνέβησαν στον αγωνιστικό χώρο, αλλά κυρίως για όσα ακολούθησαν γύρω από τη διαιτησία του Μόσχου.
Και αυτό έχει τη σημασία του. Η ΑΕΚ, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, έχει επιλέξει να μην ακολουθεί τη λογική της καθημερινής αντιπαράθεσης για τη διαιτησία. Δεν εκδίδει ανακοίνωση μετά από κάθε αμφισβητούμενη φάση, ούτε επιχειρεί να μεταφέρει συστηματικά τη συζήτηση έξω από τις τέσσερις γραμμές. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν παρακολουθεί όσα συμβαίνουν ή ότι δεν προβληματίζεται όταν θεωρεί πως δημιουργείται μία κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει τις ισορροπίες.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία της σημερινής ενόχλησης. Στην ΑΕΚ υπάρχει η αίσθηση ότι πλέον η κουβέντα δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο αν ένας διαιτητής έκανε σωστό ή λάθος σε μία συγκεκριμένη φάση. Ο προβληματισμός είναι ευρύτερος και αφορά συνολικά το περιβάλλον γύρω από την ελληνική διαιτησία, τις πιέσεις που ενδέχεται να ασκούνται και, κυρίως, την ανάγκη να παραμείνει η ΚΕΔ ανεπηρέαστη από οποιονδήποτε εξωαγωνιστικό παράγοντα.
Έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία να θυμηθεί κανείς τη στάση που κράτησε η ίδια η ΑΕΚ το περασμένο καλοκαίρι απέναντι στον Στεφάν Λανουά.
Η Ένωση είχε στηρίξει την παραμονή του Γάλλου στην ΚΕΔ. Και το έκανε έχοντας σχηματίσει την άποψη ότι, μετά τα όσα είχαν προηγηθεί και ιδιαίτερα μετά τη διαιτησία Μάκελι, υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία αντιμετωπίστηκε με μεγαλύτερη ισονομία.
Δεν υπήρχε, λοιπόν, από την πλευρά της ΑΕΚ μία εξαρχής συγκρουσιακή διάθεση απέναντι στον επικεφαλής της ελληνικής διαιτησίας. Το αντίθετο. Υπήρχε διάθεση να του δοθεί χώρος και χρόνος, χωρίς κάθε ορισμός ή κάθε επίμαχη απόφαση να μετατρέπεται αυτομάτως σε αφορμή αντιπαράθεσης.
Η εμπιστοσύνη σε έναν αρχιδιαιτητή δεν σημαίνει ότι μία ομάδα παύει να ελέγχει, να κρίνει ή να αντιδρά όταν θεωρεί πως θίγεται. Και αυτό φαίνεται πως είναι το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η ΑΕΚ. Δεν αμφισβητεί απαραίτητα συνολικά τον Λανουά, αλλά είναι σαφές ότι πλέον παρακολουθεί πολύ πιο προσεκτικά τις εξελίξεις και όσα διαμορφώνονται γύρω από την ΚΕΔ.
Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι η αντίδραση δεν ήρθε αμέσως μετά το τέλος του αγώνα με τον Λεβαδειακό. Η ΑΕΚ είχε κερδίσει και θα μπορούσε εύκολα να επιλέξει τον δρόμο μιας άμεσης και έντονης ανακοίνωσης. Δεν το έκανε. Περίμενε.
Όταν όμως ακολούθησαν οι δημόσιες αναλύσεις των επίμαχων φάσεων και διαμορφώθηκε μία συνολική εικόνα που, σύμφωνα με τους ανθρώπους της Ένωσης, δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη, πάρθηκε η απόφαση να υπάρξει επίσημη τοποθέτηση.
Υπάρχει φυσικά και μία ακόμη παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Παραμένει ανοιχτή η καταγγελία της ΑΕΚ που αφορά τον Λανουά και όσα είχαν συμβεί στο περσινό παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Ένα ζήτημα που προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο σε μία σχέση η οποία, παρότι ξεκίνησε με πίστωση εμπιστοσύνης, είναι προφανές ότι σήμερα περνά μία περίοδο μεγαλύτερης επιφυλακτικότητας.
Το ζητούμενο, πάντως, δεν είναι να μπούμε ξανά σε έναν ατελείωτο πόλεμο ανακοινώσεων. Ούτε αυτό φαίνεται να επιδιώκει η ΑΕΚ.
Η θέση της είναι πολύ πιο απλή: ίσοι όροι, σταθερά κριτήρια και μία διαιτησία που δεν θα αφήνει περιθώριο σε καμία ομάδα να αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται διαφορετικά.
