Δεν γίνεται να κάνει τη δουλειά η ΑΕΚ πάντα με τεσσάρες και πεντάρες. Θα έθρουν και τα ματς που δεν θα τελειώνουν με τίποτα, τα ματς με πίεση και εκείνα που η μπάλα δεν θα μπαίνει μέσα με τίποτα.
Ενα τέτοιο ήταν το χθεσινό με τον Λεβαδειακό και ήταν πολύ σημαντικό ότι η ΑΕΚ κατάφερε να το πάρει ακόμα κι έτσι.
Υπήρχε άγχος, υπήρχε κούραση, υπήρχε καταπόνηση από το παιχνίδι με την Ρεάλ και δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση να το διαχειριστεί η ΑΕΚ και ο Νίκολιτς.
Ο Σέρβος πήγε σε κάμποσες αλλαγές, κάποιες βγήκαν, κάποιες όχι, αλλά το δούλεψε το παιχνίδι μέχρι το τέλος παρά τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν.
Μιλώντας για συνθήκες, ο Μόσχου βοήθησε με τα σφυρίγματά του να ανέβει ο Λεβαδειακός, απίθανο ότι δεν βλέπει το πέναλτι και μετά γίνονται πολύλεπτες διεργασίες για να δοθεί η παράβαση και να ισοφαρίσει η ΑΕΚ.
Ο Χαραλάμπους δεν το πήγε καλά το έργο, έβγαλε τη λατέρνα και φώναζε σε όλο το παιχνίδι όπως μπορούσε. Όπως και να έχει, η Ένωση πρέπει να προσέξει τα λάθη της, να μετρηθεί, να ανασυνταχθεί και να βρει λύσεις στα δεδομένα προβλήματα και δυσλειτουργίες που υπάρχουν κυρίως στον άξονα με τα χαφ να μην έχουν δέσει ακόμα.
Εχει μέρες μπροστά ο Νίκολιτς να το δουλέψει έτσι όπως πρέπει και να δούμε μια ΑΕΚ πολύ καλύτερη στο δύσκολο πρόγραμμα που έρχεται.
