κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Υπάρχουν ήττες που σε πληγώνουν και υπάρχουν ήττες που σε κάνουν να σηκώνεις το κεφάλι ακόμα πιο ψηλά. Η ΑΕΚ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης έζησε και τα δύο.
Γιατί όταν φτάνεις στο σημείο να λες «γαμώτο, μπορούσαμε να τους κερδίσουμε», απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο, τότε καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη είναι αυτή η ΟΜΑΔΑ.
Και δεν χρειάζεται να το πούμε μόνο εμείς. Αρκεί να δει κανείς πώς πανηγύρισαν οι παίκτες της Ρεάλ στο τελευταίο σφύριγμα. Τη χαρά, την ανακούφιση, την ένταση. Λες και είχαν κατακτήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τρεις βαθμούς.
Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αναγνώριση για την εμφάνιση της ΑΕΚ. Ότι ανάγκασε μια ομάδα αυτού του μεγέθους να πανηγυρίζει με τέτοιο πάθος μια νίκη στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Η ΑΕΚ δεν μπήκε στο γήπεδο για να θαυμάσει τη Ρεάλ. Μπήκε για να την κοιτάξει στα μάτια. Να παίξει το ποδόσφαιρό της, να διεκδικήσει, να παλέψει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και αυτό έκανε. Με θάρρος, προσωπικότητα και ψυχή.
Και ο κόσμος; ΜΑΓΙΚΟΣ. Μια Νέα Φιλαδέλφεια που έβραζε, που έσπρωχνε την ομάδα, που δεν σταμάτησε να πιστεύει. Μια εξέδρα αντάξια της ιστορίας και του μεγαλείου της ΑΕΚ.
Το 2-3 πονάει. Αλλά το μεγαλύτερο κέρδος είναι αυτό το «γαμώτο». Γιατί δεν γεννήθηκε από μια χαμένη ευκαιρία για αξιοπρεπή εμφάνιση. Γεννήθηκε από την πεποίθηση ότι μπορούσαμε να νικήσουμε.
Και στη Νέα Φιλαδέλφεια, με αυτή την ΟΜΑΔΑ και αυτόν τον ΚΟΣΜΟ, όλα είναι δυνατά.









