Η αλήθεια είναι πως πολύ θα ήθελα να γράψω ένα σχόλιο καθαρά ποδοσφαιρικό για το αποψινό ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Μα δεν μπορώ. Ούτε το θέλω. Δεν το νιώθω.
Ωραίες οι τακτικές αναλύσεις. Πού θα παίξει ο Πινέδα. Αν ο Βάργκα ταιριάζει με τον Γιόβιτς. Αν ο Νίκολιτςπρέπει ή όχι να αλλάξει σύστημα. Αλλά, με συγχωρείτε, δεν θα διαβάσετε τίποτα από αυτά στις παρακάτω γραμμές.
Χθες ήμουν στο Μοσχάτο για την αναμέτρηση του τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών με τον Οδυσσέα. Και ήμουν μάρτυρας, όπως και πολλοί ακόμα, μιας αδιανόητης επίθεσης περίπου 50 χούλιγκαν στην κερκίδα, όπου βρίσκονταν φίλαθλοι της ΑΕΚ.
Το ποδόσφαιρο γυναικών της «Ένωσης» είναι φαινόμενο. Παρότι νεοσύστατο τμήμα, έχει ήδη καταφέρει να μπει στις καρδιές των Ενωσιτών, χτίζοντας τη δική του φίλαθλη βάση. Άνθρωποι που ταξιδεύουν σε όλη την Αθήνα, ακόμα και σε όλη την Ελλάδα, για να δουν τα κορίτσια που πέρσι έκαναν περήφανο τον λαό της ΑΕΚ, κατακτώντας το Νταμπλ.
Και φέτος, που η πορεία στο πρωτάθλημα δεν είναι ανάλογη, οι Ενωσίτες είναι εκεί. Ήταν εκεί. Και στο Μοσχάτο.
Ξέρετε ποιοι δεν ήταν εκεί; Ή μάλλον, πόσοι… Τρεις ή τέσσερις αστυνομικοί μέχρι το 80ό λεπτό. Προφανώς αδύνατον να σταματήσουν 30-40 κουκουλοφόρους, που εισέβαλαν στην εξέδρα φωνάζοντας «Ολυμπιακός».
Εδώ γεννιούνται αμείλικτα ερωτήματα. Υπήρχε πρόληψη; Πού ήταν η αστυνομία; Πώς εισήλθαν και πώς αποχώρησαν ανενόχλητοι οι χούλιγκαν; Για κάμερες δεν το συζητώ καν. Η μοναδική που πιθανότατα τους «έπιασε» για λίγα δευτερόλεπτα είναι εκείνη της ΕΡΤ.
Η δε «μαγκιά» τους ήταν να επιτεθούν σε απλούς φιλάθλους. Σε μια κοπέλα, τίγκα ΑΕΚάρα. Παντού για την ΑΕΚ. Λατρεύει το τμήμα και το ακολουθεί σε όλα τα γήπεδα. Όλοι, φυσικά, με μάσκες και κουκούλες.Τόσο «μάγκες».
Η Πολιτεία, λοιπόν, τι κάνει για όλα αυτά τα φαινόμενα; Τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Μάριου στη Χαλκίδα και είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές. Ποιος μας προστατεύει εμάς που πάμε στο γήπεδο; Τους συγγενείς των κοριτσιών που ήρθαν να τις θαυμάσουν; Τα παιδάκια στις εξέδρες; Ποιος;
Ως πότε θα ανεχόμαστε αυτούς τους «οπαδούς»; Ποια θα είναι η τιμωρία τους;
Δεν έχω μαντικές ικανότητες. Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον και το τι θα γίνει με την υπόθεση. Κατά πόσο θα… ερευνηθεί. Δεν γνωρίζω καν αν υπάρχει δικαιοσύνη στις μέρες μας. Αυτό που ξέρω είναι πως ο αθλητισμός είναι βαριά άρρωστος. Και γιατρειά δεν φαίνεται να υπάρχει.
Η ΑΕΚ έχει δώσει μεγάλο αγώνα για να βγάλει από την αφάνεια το ποδόσφαιρο γυναικών. Έχει συμβάλει καθοριστικά στο να αναδειχθεί ο ιδρώτας αυτών των κοριτσιών. Κι όμως, χθες, ήταν σοκαρισμένες. Με δάκρυα στα μάτια.
Για εμένα, αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. Είτε νίκαγε η ΑΕΚ είτε όχι, όπως και έγινε. Για εμένα, πραγματική νίκη θα είναι να μη δω ξανά δάκρυα στα πρόσωπά τους. Να μη δω ποτέ ξανά την Μαρία (σ.σ. Καπνίση) με δάκρυα λύπης και στεναχώριας στις δηλώσεις της. Να είναι χαμογελαστά. Να χαίρονται πραγματικά.
Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη νίκη.
