Δεν είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ούτε η μεγαλύτερη επιτυχία της ΑΕΚ στην Ευρώπη. Αλλά όσοι ενοχλούνται ή μάλλον για να ακριβολογούμε, όσους τους «τσούζει» που οι «Ενωσίτες» την πανηγύρισαν με την ψυχή και την καρδιά τους, απλά δεν μπορούν ούτε να καταλάβουν, ούτε να αισθανθούν. Γιατί πολύ απλά δεν είναι ΑΕΚ!
Γιατί μόνο όσοι είναι ΑΕΚ, κατανοούν το χτίσιμο μιας ομάδας από την αρχή. Γιατί μόνο όσοι είναι ΑΕΚ, καταλαβαίνουν τι σημαίνει να παλεύεις κόντρα σε όλους και σε όλα. Γιατί μόνο όσοι είναι ΑΕΚ, έχουν βιώσει στο πετσί τους, το μεγαλείο της ομορφότερης ομάδας του κόσμου, που μπορεί να αναγεννιέται από τις στάχτες της. Να ξεκινά από το απόλυτο μηδέν σε όλα τα επίπεδα κι από τα χωράφια της χαμηλής κατηγορίας να κατακτά πρωτάθλημα κόντρα σε όλους και σε όλα και να παίζει σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ.
Να μένει 20 χρόνια χωρίς το σπίτι της και με το που επιστρέφει σε αυτό, να κατακτάει νταμπλ, έχοντας ξεκινήσει ως… 5η από μια καταστροφική προηγούμενη σεζόν. Να ανεβαίνει 103 θέσεις στη βαθμολογία της UEFA μέσα σε πέντε μήνες. Να προέρχεται από μια θλιβερή προηγούμενη σεζόν, να πρέπει να περάσει τρεις γύρους για να παίξει στην Ευρώπη, να τους περνάει και να περνάει στη συνέχεια και απευθείας στους «16», αγγίζοντας την κορυφή της LeaguePhase με την 3η θέση ανάμεσα σε 32 ομάδες και με τρεις ακόμα σερί επικές νίκες. Να είναι παράλληλα και μέσα στους στόχους της στην Ελλάδα, παίζοντας (τι πιο σύνηθες θα έλεγε κανείς) κόντρα σε όλους και σε όλα.
Κάθε μεγάλη ομάδα μπορεί να παινεύεται και να υπερηφανεύεται για τα κατορθώματα της. Αλλά έχει τεράστια σημασία να κρίνονται αυτά κι από την αφετηρία από την οποία ξεκινάς κι από τα «όπλα» με τα οποία παλεύεις, εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων. Τα Απίθανα Επικά Κατορθώματα, θα είναι πάντα εδώ, για να θυμίζουν σε όλους από τι είναι φτιαγμένη η ΑΕΚ. Κι ένα από αυτά γράφτηκαν στις καθυστερήσεις του αγώνα με την Κραϊόβα.
Το «Fight, Believe and Never Give Up», ο Νίκολιτς το έκανεμότο στην ΑΕΚ, γιατί από πολύ νωρίς κατάλαβε τι είναι η ΑΕΚ. Όπως φυσικά, για να μην τον αδικούμε, είχε καταλάβει και ο Αλμέιδα πολύ νωρίς και πολύ καλά τι είναι η ΑΕΚ, ανεξαρτήτως αν την τελευταία του σεζόν, το ξέχασε ή το έχασε πρώτος ο ίδιος. Όπως πιο πριν ο Χιμένεθ, πιο παλιά ο Μπάγεβιτς, ο Τσαϊκόφσκι, ο Στάνκοβιτς, ο Φάντροκ, ο Τσάκναντι, ο Τζακ Μπίμπι, ο Νεγρεπόντης και όλες οι μεγάλες μορφές της ΑΕΚ.
Είναι μια νοοτροπία που πηγάζει από την ιδιοσυγκρασία κι από το dna αυτού του συλλόγου, που πηγάζει από την ψυχή της προσφυγιάς, από το να καταφέρνει να επιβιώνει μέσα από τις πιο δύσκολες και εχθρικές καταστάσεις, να μην τα παρατάει ποτέ, να μην εγκαταλείπει.
Να πέφτει (και ενίοτε να την ρίχνουν), κι εκεί που πιστεύουν ότι… καθάρισαν με την πάρτη της, να σηκώνεται, να στέκεται στα πόδια της, να αντεπιτίθεται και να πετάει ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή είναι η μοίρα του υπερήφανου δικέφαλου αετού, αυτή είναι η ιστορία της Αθλητικής Ενωσης Κωνσταντινουπόλεως. Μπροστά οι χαρές και πίσω το βαρύ φορτίο! Τα λέμε κι απόψε στο σπίτι μας! Στο ομορφότερο σπίτι του κόσμου!
Καλημέρα σας και καλή Κυριακή να έχουμε!
