Δεν υπάρχει κουβέντα για το ποιο είναι «το πιο μάγκικο πρωτάθλημα» για την ΑΕΚ, γιατί απλούστατα και τα 14 ήταν μάγκικα και κατακτήθηκαν με ιδρώτα, με προσπάθεια και απέναντι σε κάθε μορφής κατεστημένου. Το 14 ο ωστόσο που κατέκτησε η «Ένωση» το διαχειρίζεται και με έναν τρόπο που δείχνει ότι πρέπει να το εκμεταλλευτεί συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο και να αποτελέσει μια νέα αρχή για όλους σε πολλά επίπεδα.
Ήταν ένα πρωτάθλημα που κανείς από τους αντιπάλους δεν υπολόγιζε την ΑΕΚ, που θεωρούσαν ορισμένοι ότι το έχουν φέρει στα μέτρα τους και που όσο έβλεπαν ότι οι μήνες περνούσαν, η «Ένωση» παραμένει στο κόλπο, ολοένα ανησυχούσαν και εκνευρίζονταν. Και τελικά τους το πήρε η ΑΕΚ, έξω αλλά και κόντρα σε Συστήματα και Συμμαχίες.
Κάπως έτσι, ακόμα και οι μη ΑΕΚτζήδες είδαν, κατάλαβαν και πολλοί μάλιστα ομολόγησαν, τι γίνεται να πάρεις πρωτάθλημα, ακόμα και στην Ελλάδα, χωρίς να ασχολείσαι με όλα αυτά που επί χρόνια το έφεραν πίσω, απομάκρυναν πολλούς υγιείς φιλάθλους από τα γήπεδα και το κατέστησαν αναξιόπιστο και πολλές φορές δίχως το παραμικρό ενδιαφέρον.
Η ΑΕΚ δεν περιφέρει απλά το τρόπαιο της πρωταθλήτριας σε όλη την Ελλάδα μόνο για να το χαρούν οι φίλαθλοί της που δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να είναι δίπλα στη μεγάλη τους αγάπη. Η ΑΕΚ στέλνει μηνύματα παντού ότι ο δρόμος του νικητή μπορεί να καταλήξει στην κορυφή με αγώνα, με προσπάθεια, με αξιοπρέπεια και με τιμιότητα, αρκεί να υπάρχουν, η πίστη, το πάθος, η υπομονή και η επιμονή.
Είναι ιστορικό αυτό το πρωτάθλημα, όχι μόνο για την ΑΕΚ, αλλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά. Και φυσικά αυτός ο χαμός που γίνεται ήδη για το τρόπαιο, αλλά και για τον οραματιστή και εμπνευστή αυτής της ιδέας για τον δρόμο του νικητή, αφενός δεν είναι τυχαίος και αφετέρου δείχνει πολλά για το τι θέλει η νέα γενιά για το μέλλον.
Και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Να αναγνωρίζονται οι αξίες, να αναγνωρίζεται η προσπάθεια, να ξεκινάνε όλες οι μάχες από την ίδια αφετηρία για όλους. Να έχουν όλοι το δικαίωμα στο όνειρο. Αυτό θέλει και αυτό αξίζει η νέα γενιά. Κι όταν κάποιος το πετυχαίνει χωρίς συστήματα, χωρίς δεκανίκια, χωρίς συμμαχίες, χωρίς έξωθεν βοήθειες, είναι λογικό να το θαυμάζει η νέα γενιά και να παίρνει ελπίδα από αυτό. Κι ο δρόμος του νικητή μόλις ξεκίνησε. Να δεις τι σου ‘χω για μετά…
